سفر من با ارتباط بدون خشونت (ان وي سي) با اشتیاق عمیقی برای ارتباط آغاز شد، حتی اگر هنوز زبانی برای آن نداشتم. وقتی برای اولین بار با ان وي سي، چیزی در نحوه صحبت کردن و گوش دادن مربی مرا عمیقاً تحت تأثیر قرار داد. احساس کردم جایی وجود دارد که او از آن صحبت می‌کند - ریشه در آگاهی از نیازها و وابستگی متقابل ما - و به یاد دارم که فکر می‌کردم، آنجا جایی است که می‌خواهم باشم.

با گذشت زمان، ان وي سي به من چارچوبی داد تا بسیاری از تجربیاتی را که مدت‌ها گیج‌کننده یا دردناک بودند، درک کنم. یادگیری اینکه دوباره احساساتم را جدی بگیرم و با نیازهای نهفته در آنها ارتباط برقرار کنم، نحوه ارتباط من با خودم و دیگران را تغییر داد. این به تدریج نه تنها به یک ابزار ارتباطی، بلکه به یک روش زندگی تبدیل شد.

من در یک محیط مدرسه بین‌المللی با افرادی از پیشینه‌های فرهنگی مختلف کار می‌کنم، که دائماً به من یادآوری می‌کند که چقدر عمیقاً به هم پیوسته‌ایم و رسیدن به درک متقابل چقدر می‌تواند دشوار باشد. ان وي سي به من دریچه‌ای می‌دهد تا انسانیت مشترکمان را ببینم و مسیری را برای حرکت از عادات سلطه به سمت روابط مبتنی بر مراقبت، احترام متقابل و نیازهای مشترک انسانی فراهم می‌کند.

برای من، ان وي سي همچنین یک تمرین معنوی است. بدون اینکه به هیچ دین خاصی وابسته باشم، آن را به عنوان مسیری عملی به سوی ارتباط با زندگی - درون خودم، بین مردم، در طبیعت و در سیستم‌هایی که با هم شکل می‌دهیم - تجربه می‌کنم. در این کار، نقش خود را به عنوان کسی می‌بینم که به ایجاد شرایط برای رشد و ارتباط طبیعی کمک می‌کند.

من از ایجاد فضاهایی لذت می‌برم که در آن افراد می‌توانند نیازها و ارزش‌های خود را بشناسند، عاملیت خود را کشف کنند و امکان ملاقات با یکدیگر را با صداقت و مراقبت تجربه کنند و بذرهایی را پرورش دهند که تغییر اجتماعی را ممکن می‌سازند. تغییر اجتماعی، برای من، در دنیای کوچک زندگی روزمره آغاز می‌شود: تحول پایدار از کیفیت این تعاملات رشد می‌کند، مانند رسیدگی به خاک تا همدلی، مراقبت و صلح ریشه بدواند و در نهایت بر سیستم‌های بزرگتر تأثیر بگذارد. از طریق به اشتراک گذاشتن ان وي سي، امیدوارم در فضاهایی مشارکت کنم که در آن افراد بتوانند سرعت خود را کم کنند، با آنچه برایشان مهم‌تر است دوباره ارتباط برقرار کنند و موهبت‌ها و نیات موجود در خود و دیگران را بشناسند.

من سپاسگزارم که بخشی از جامعه‌ای هستم که به یادگیری و تمرین با هم ادامه می‌دهد و این کاوش مشترک می‌تواند در آن ادامه یابد.