سفر من به سوی درک و همدلی از مدرسه آغاز نشد، اما با تجربیات غنی و اغلب چالش‌برانگیز زندگی شکل گرفت. از این آغازها، کنجکاوی ذاتی در مورد روان انسان در من ایجاد شد و مرا به تصمیم تغییر تمرکز در حرفه‌ام و تحصیل در رشته روانشناسی سوق داد. در آنجا، چارچوبی برای پشتیبانی از آنچه که به طور غریزی کاوش می‌کردم، به دست آوردم - اینکه چگونه همدلی و یک رویکرد جامع می‌تواند درک ما از شرایط انسانی را واقعاً متحول کند.

پیشرفت حرفه‌ای من با ورود به عرصه‌های نمایش درمانی و تحلیل رفتار متقابل ادامه یافت. هر یک از این حوزه‌ها ابزارهای خلاقانه‌ای را برای کاوش و شفاف‌سازی روایت‌های عاطفی پیچیده ما در اختیار من قرار دادند. این حوزه‌ها ظرفیت من را برای هدایت خودم و دیگران از طریق داستان‌های خودشان به سمت بهبودی و خودآگاهی افزایش دادند.

مسیر من با کشف ارتباط بدون خشونت (ان وي سي) تغییر چشمگیری کرد. ابتدا با غوطه‌ور شدن در ان وي سي و سپس در شیوه‌ها و فلسفه‌های ان وي سي، نه تنها با قدرت همدلی، بلکه با حس تعلق نیز همنوایی پیدا کردم.

زیبایی ارتباط انسانی و حس خانه، هم سفر شخصی من و هم عمل درمانی‌ام را غنی کرده است. ان وي سي به سنگ بنای رویکرد من تبدیل شده و به من اجازه می‌دهد تا فرآیند روان‌درمانی را عمیق‌تر پشتیبانی و تعمیق کنم. با ادغام ان وي سي، توانسته‌ام محیط‌هایی را پرورش دهم که در آن‌ها گفتگو، ترمیم را پرورش می‌دهد. علاوه بر جلسات انفرادی‌ام، از تسهیل‌گری گروه‌ها لذت می‌برم. این نقش به ویژه مرا تحت تأثیر قرار می‌دهد زیرا اغلب شاهد تأثیر دگرگون‌کننده همدلی از نزدیک هستم.

با آموزش تجربه بدنی، داستان‌های عمیقی را که بدن‌هایمان در خود دارند و فرآیند ارتباط مجدد با خود فیزیکی‌مان را درک کرده‌ام. این آموزش به من اهمیت گوش دادن به نشانه‌های درونی ظریف و احترام به خرد بدن را آموخته است.

فراتر از نقش‌های حرفه‌ای‌ام، چیزی که واقعاً آرزویش را دارم، حمایت از دیگران در مسیر خودشان به سوی زندگی پر از سرزندگی و اصالت است. این شامل چیزی بیش از تبادل تخصص است؛ این در مورد ایجاد یک فضای حمایتی، به اشتراک گذاشتن لحظات واقعی و درک مبارزاتی است که همه ما در حین جشن گرفتن سفرهای جمعی و فردی خود با آن روبرو هستیم.