من ۳۵ سال دارم و کتاب مارشال را در سال ۲۰۱۳ خواندم. در آن زمان، واقعاً به بودیسم و ​​طبیعت معنوی انسان علاقه‌مند بودم. اما چیزی کم بود: چگونه زندگی و مشکلات روزمره، آسیب‌ها و گذشته خود را با جنبه معنوی خود تطبیق می‌دهید؟
خواندن کتاب ارتباط بدون خشونت: زبان زندگی» پاسخ‌هایی را که نیاز داشتم به من داد و من شروع به تمرین انفرادی کردم، هر روز، قبل از خواب، روزم را مرور می‌کردم و سعی می‌کردم احساسات و نیازهای خودم/دیگران را (برآورده شده یا برآورده نشده) پیدا کنم. 
اولین باری که با یک ان وي سي ، واقعاً تمرین من را در بدنم ریشه دار کرد، درک عمیق‌تر و واضح‌تری از ان وي سي. در همان زمان، با خودم فکر کردم «خب، من هم می‌خواهم در مقطعی از زندگی‌ام جایی باشم که او هست، آنجا جایی است که می‌خواهم به زندگی کمک کنم». چند سال بعد، واقعاً شروع کردم و تمرین و تمرین و تمرین کردم...

ان وي سي واقعاً به من کمک کرد تا وقتی دیگران به گونه‌ای رفتار می‌کنند که نیازهای من را برآورده نمی‌کند، نسبت به آنها دلسوزتر باشم. می‌توانم بفهمم از کجا آمده‌اند، با آنها ارتباط برقرار کنم و بنابراین از جایی که هستند استقبال کنم. همچنین می‌توانم واقعاً لذت بخشیدن و لذت گرفتن را بچشم.

در تمام عمرم شنیده‌ام که بیش از حد پرشور و حرارت هستم، احساساتم نسبت به مسائل بیش از حد قوی است و این رنج مضاعفی بود که به خاطر درک نشدن متحمل می‌شدم. حالا، از این شور و هیجان استقبال می‌کنم و می‌توانم منبع آن را درک کنم و به گونه‌ای عمل کنم که نیازهای خودم و دیگران را برآورده کند.

من الان معلم دبستان هستم و قطعاً می‌توانم ببینم که چطور زندگی کردن به ان وي سي برای خودم، روی بچه‌ها و بزرگسالانی (همکاران، والدین) که با آنها در تعامل هستم، تأثیر می‌گذارد. می‌خواهم ان وي سي را با دیگر معلمانم به اشتراک بگذارم تا آنها هم بتوانند آن را برای خودشان زندگی کنند و الگوی بچه‌ها شوند. امروز بیشتر از زمانی که جوان‌تر بودم، احساس آرامش می‌کنم و می‌خواهم ان وي سي را با دیگران به اشتراک بگذارم تا راه خودشان را پیدا کنند.