«برای من، مربی ان وي سي بودن چیزی فراتر از یک شغل است، یک رسالت است. کمک به یادگیری و توسعه ما به عنوان انسان و جوامعمان از این طریق واقعاً سرگرم کننده است و مرا با مقدار زیادی معنا، ارتباط و اجتماع - به سادگی فوق العاده - ارضا میکند!»
وقتی در سال ۲۰۰۸ در اولین کارگاه آموزشیام در زمینه ارتباط بدون خشونت ( ان وي سي ) شرکت کردم، هیچ ایدهای نداشتم که دارم وارد چه چیزی میشوم و چه سفری را آغاز خواهم کرد. تا آن زمان، در برخورد با خودم، به طور دقیقتر در برخورد با احساساتم، عواطفم و «دکمههایم» که تقریباً هیچ چیز از وجودشان نمیدانستم، کاملاً بیآلایش بودم. این بار، قرار نبود سفری فکری و هدایتشده توسط ذهن به درونم باشد، بلکه قرار بود یک گوش دادن و احساس کردن باشد، یک تجربه فیزیکی که تا آن زمان هرگز اجازه نداده بودم وارد زندگیام شود.
من این روش را بسیار امیدوارکننده، واضح و ساده یافتم: چگونه میتوانم خودم را به گونهای بیان کنم که شخصی که با او صحبت میکنم بتواند تا انتها به من گوش دهد، مرا درک کند و در بهترین حالت، درخواست من را برآورده کند؟ در طول این آخر هفته کارگاه و در آموزش سالانهای که پس از آن برگزار شد، یاد گرفتم که ان وي سي چیزی فراتر از یک مدل ارتباطی است. همچنین دعوتی است برای دوست شدن بیشتر و بیشتر با خودتان. هرچه آگاهی بیشتری را وارد زندگی روزمرهام کنم، راحتتر میتوانم خودم را درک کنم، خودم را با «عیوب»م بپذیرم و حتی یاد بگیرم که خودم را دوست داشته باشم.
و هرچه بهتر بتوانم این کار را با خودم انجام دهم، درک اطرافیانم و محیطم آسانتر میشود. ان وي سي برای من در درجه اول در مورد ارتباط است - ارتباط با آنچه در حال حاضر در من و در طرف مقابلم زنده است. و هنگامی که به حالت ارتباط دست یافتم، بسیاری از چیزهایی که قبلاً غیرقابل تغییر به نظر میرسیدند تغییر میکنند: دیدگاههای یکجانبه باز میشوند، خشم و احساس گناه تغییر میکنند و اغلب راهحلهای غیرمنتظرهای پدیدار میشوند که به نظر میرسد از یک جریان طبیعی ناشی میشوند.
در سالهای اخیر، مسیرم را عمیقتر کردهام تا با آسیبپذیریام راحتتر باشم. زیرا چیزی که آموختهام، به خصوص در سفرم با ان وي سي ، این است که آسیبپذیری ما و نحوه برخوردمان با آن اغلب ما را به بستن قلبهایمان، گذاشتن ماسک و دیگر در دسترس نبودن سوق میدهد. در عین حال، آسیبپذیری ما کلید ارتباط بین ما به عنوان انسان است. و این نبرد بین کنارهگیری و واکنش محافظتی از یک سو و نشان دادن خودمان به طور اصیل و جسارت بخشیدن به خودمان نسبت به دیگران از سوی دیگر، چیزی است که ما به عنوان انسان هر روز در حال مبارزه با آن هستیم.
سهم من این است که به همه ما فرصت و امکان رشد و توسعه به سمت موارد زیر را بدهم:
ارتباط بیشتر با خود و اطرافیان
سایر اشکال حل تعارض و
همزیستی آگاهانهای که در آن نیازهای همه موجودات زنده نقشی ایفا میکند.
من دوست دارم این تغییر را نه تنها در سطح بین فردی، بلکه برای جوامعمان نیز ببینم. و من بسیار خوشحالم که در این امر سهیم هستم!
