«زندگی در چه شکل‌هایی خود را نشان می‌دهد؟» «طبیعت چگونه در من زندگی می‌کند؟» «چه چیزی به ادغام و ارتباط درون من کمک می‌کند؟» «چه چیزی به زندگی خدمت می‌کند؟»...

این سؤالات مرا ترغیب کرد تا زیست‌شناسی بخوانم، مادر دو فرزند شوم، در آموزش فضای باز آموزش ببینم، به عنوان مربی ان وي سي و به عنوان یک متخصص IFS گواهینامه بگیرم.

با تصویری درونی از دوچرخه‌سواری بر روی نخ‌های یک شبکه بافته شده، سؤال پیرامون جامعه مرا به حرکت در می‌آورد: چگونه می‌توانم وابستگی متقابل و بین‌بودن را به یک تجربه درونی ملموس و واقعی تبدیل کنم که ما را به این اعتماد برساند که ما، همه موجودات، مهم هستیم، نیازهایمان برآورده می‌شود و به آن تعلق داریم.

من که نیمی از سال را در مناطق روستایی اسپانیا و نیمی دیگر را در جنوب آلمان زندگی می‌کنم، مراقبت از زمین و کمک به کشف مجدد مهارت‌های لازم برای شکوفایی در جامعه را با هم ترکیب می‌کنم.

از سال ۲۰۲۰، تصمیم گرفته‌ام با قطار و اتوبوس عمومی دوچرخه‌سواری و جابه‌جایی کنم و آزمایش کنم که چگونه این تصمیمات سبک زندگی من را شکل می‌دهند و «کفایت» در زندگی روزمره برای من به چه معناست.

من افراد را در جلسات یک به یک با مدل سیستم‌های خانواده درونی (ریچارد شوارتز)و برای هر فرد فضا ایجاد می‌کنم.

من گروه‌های تمرین هفتگی در مورد ان وي سيو فضایی ایجاد می‌کنم که بتوانیم در آن به صورت گروهی به یکدیگر گوش دهیم.

و با آرزوی بازتر کردن فضای گروه و ارائه فضای بیشتر برای گوش دادن با ورودی‌های نظری کمتر، در حال حاضر در حال آموزش برای تسهیل‌گری در ساخت جامعه (اسکات پک).