از زمانی که دختر کوچکی بودم، برایم روشن بوده که زندگی مشترک ما با تعداد نامحدودی از دیدگاه‌ها، تجربیات و جایگاه‌های قلبی که از طریق آنها در زندگی مشارکت می‌کنیم، مشخص می‌شود. با همان وضوح، به یاد دارم که متوجه شدم چگونه این تکثر دیدگاه‌ها اغلب منبع بی‌اعتمادی، جدایی‌ها، طردها، تنش‌ها، خشونت و سلسله مراتب است، نه فرصتی برای غنی‌سازی، تبادل، اجتماع، گسترش فضاهای تفاهم که از شناخت ارزش تمام منحصر به فرد بودن‌هایمان و در عین حال انسانیت مشترکمان آغاز می‌شود.

در مواجهه با همه این‌ها، خیلی زود احساس کردم که می‌خواهم تا حد امکان در گفتگو با خودم باشم؛ یاد بگیرم که گوش بدهم، خودم را ابراز کنم و با حساسیت بیشتری ارتباط برقرار کنم و هدفم یافتن هرچه بیشتر زمینه‌های مشترک باشد. و قدم بعدی، تمایل به اختصاص دادن فزاینده انرژی‌هایم نه تنها در سطح شخصی خودم، بلکه برای روابط و سیستم‌هایی بود که به عنوان یک شهروند جهان به آنها تعلق دارم تا رشد کنند و امکان ارتباط و همکاری بین ما انسان‌ها و محیط اطرافمان را تسهیل کنند.

از طریق مطالعاتم، پرورش احساساتم، پرشور شدن و پیشنهاد تئاتر ستمدیدگان به عنوان ابزاری برای آگاهی و مشارکت فعال، این نیت را که بیش از پیش تقویت شده و انگیزه‌ای اساسی و قدرتمند یافته است، در سال ۲۰۱۷ با ارتباط بدون خشونت آشنا شدم که از آن زمان تاکنون همراه من بوده و راه مرا روشن کرده است. هیجان‌زده، خوشحال، سرشار از اشتیاق برای مشارکت در روابط و سیستم‌های زندگی عادلانه‌تر و متصل‌تر، من اینجا هستم!