زندگی من عمیقاً تحت تأثیر جنگ و فروپاشی یوگسلاوی سابق در دهه ۱۹۹۰ قرار گرفته است، زمانی که زادگاهم ووکوار در کرواسی به شدت ویران شد. جنگ در کشور خودم نیاز و جستجوی من برای صلح در جهان را تشدید کرد، که در نهایت مرا به سمت ارتباط بدون خشونت ( ان وي سي ) سوق داد. هر چه بیشتر در ان وي سي غوطه‌ور شدم، برایم روشن‌تر شد که وقتی به دنبال صلح و هماهنگی در جهان هستیم، باید از سطح هر انسان و نیازهای انسانی (جهانی) او شروع کنیم.

در کنار یادگیری و تمرین ان وي سي ، دیپلم مشاوره انسان‌گرایانه را نیز از آکادمی مشاوره و مربیگری (ACC) در هلند دریافت کردم. این بخشی از تمایل من برای استفاده سازنده از تجربه و دانش زندگی‌ام بود تا به دیگران کمک کنم تا به درون خود نگاه کنند و آن نوری را که به نظر من همه در درون خود دارند، بیابند. از این رو، تا همین اواخر، من بیشتر از ان وي سي برای راهنمایی افراد در محیط‌های تک به تک در مشاوره و مربیگری خود استفاده کرده‌ام.

با این حال، در چند سال گذشته، من شروع به ارائه آموزش‌های ان وي سي کرده‌ام که از نظر محتوا و مضامین متنوع بوده‌اند: از «مقدمه‌ای بر مبانی ان وي سي ، از طریق «طبقه رقص» انفرادی (به دنبال «طبقه‌های رقص» بریجت بلگریو و جینا لاری) گرفته تا کارگاه‌های «زیبایی نیازها». من آموزش‌ها را هم به صورت حضوری و هم آنلاین تسهیل کرده‌ام و آنها را به زبان‌های انگلیسی و همچنین صربی و کرواتی ارائه داده‌ام.

در طول سفر زندگی‌ام و تجربیات از دست دادن عزیزانم در طول سال‌ها، متوجه شده‌ام که سوگواری کامل برای زندگی کامل چقدر مهم است. از این رو، در سال ۲۰۲۱، تصمیم گرفتم اولین برنامه گواهینامه مربی سوگواری دیوید کسلر را دنبال کنم. کمتر از دو سال بعد، توانستم بخش زیادی از آموخته‌هایم و تجربیات قبلی از دست دادن و سوگواری، و همچنین تمرین ان وي سي خود را به کار ببرم، زمانی که ناگهان جری، شریک محبوبم (در زندگی و در سفر ان وي سي من)، در سال ۲۰۲۳ درگذشت.

با تصمیمی که برای پذیرش آگاهانه و عمدی فرآیند سوگواری گرفتم، متوجه شدم که تقریباً یک ضرورت برای «عادی‌سازی» سوگواری در تعاملات روزمره ما و در سطح اجتماعی وجود دارد. سوگواری که به هیچ وجه مشاهده، تصدیق، پردازش و/یا ابراز نشود، به احتمال زیاد به «بیان غم‌انگیز نیازها» مانند افزایش تفرقه و خشونت در بین گروه‌های مختلف مردم و ملت‌ها، بیگانگی، بی‌حسی و اعتیاد و تعدادی از بیماری‌های دیگر در جوامع ما، چه در سطح فردی و چه در سطح گروهی، تبدیل خواهد شد.

چیزی که اکنون با اشتیاق به آن می‌پردازم این است که سوگ هم مسیری برای زندگی است و هم بیان کاملی از آن که باید پذیرفته و زیسته شود. من قصد دارم آموزش‌هایی را توسعه داده و ارائه دهم که دانش و تجربه من از فقدان و سوگ را با دانش و شیوه زندگی‌ام در ان وي سي پیوند دهد. و آرزو دارم در این زمینه با دیگر مربیان و متخصصان سوگ در مورد ان وي سي همکاری کنم.