من از ملاقات با مارشال در سال ۱۹۹۶ بسیار سپاسگزارم. در آن زمان من در دانشگاه سملوایز در بوداپست کار می‌کردم، کارگاه‌های روانشناسی پزشکی را برگزار می‌کردم و مادر مجرد یک دختر نیمه مجارستانی نیمه غنایی بودم. فرآیند ان وي سي به من کمک کرد تا بخشی از دانش خود را به عمل تبدیل کنم. من به آرامی شروع به تشخیص این کردم که همدلی یک مفهوم، یک نظریه، بلکه یک حضور نیست. 

برای من حضور داشتن و برای آنچه هست حضور داشتن، برای موجود دیگری حضور داشتن و پذیرش ریشه‌ای آنچه هست. از آن زمان به بعد، من ان وي سي را دنبال کردم یا ان وي سي مرا دنبال کرد، اما مطمئناً بخشی از زندگی من شد. این پایه فعالیت‌های حرفه‌ای و همچنین زندگی خصوصی من شد.

مادر مجرد بودن به من کمک کرد تا دخترم را به شیوه‌ای سالم و امیدوارانه بزرگ کنم، که به معنای یکپارچگی جسم، قلب، ذهن، روح و روان است. همانطور که می‌بینم تغییرات اجتماعی برای من از خودم، از یکپارچگی خودم، از آرامش درونی خودم شروع می‌شود. دوست دارم با افراد در موقعیت‌های تک نفره و همچنین در گروه‌های کوچک ملاقات کنم.

موضوعاتی که اغلب در آن جلسات مطرح می‌شوند:

• ارتباط با شریک
• ارتباط با کودک
• ارتباط با بیماری
• ارتباط با جشن و سپاسگزاری یا با کلمات دیگر: از آنچه دارید آگاه باشید
• ارتباط با سوگ و ارتباط با صمیمیت و تمایلات جنسی

من کنجکاوی زیادی دارم که بدانم چه کارهایی می‌توانیم با هم انجام دهیم تا یک زندگی شاد، یک ارتباط رضایت‌بخش و کامل در درون و بیرون خود بسازیم، و اینکه چگونه کنجکاو و صبور بمانیم.