به عنوان یک مشاور، مربی و درمانگر، من مشتاق کمک به (بازسازی) ایجاد جامعهای مبتنی بر ارتباط، امنیت عاطفی و آزادی وجود برای همه هستم. از کودکی، من شیفتگی و ترس از قدرت تأثیرات سیستمی بر افراد داشتهام. «قوانین بازی» گاهی اوقات گفته میشوند و گاهی اوقات ناگفته میمانند. اغلب آنها خشونت ضمنی ایجاد میکنند.
به همین دلیل است که من ابتدا پویایی گروهی (فلسفه و علوم سیاسی، روانشناسی اجتماعی، روزنامهنگاری)، هوش جمعی و همآفرینی (حل خلاقانه مسئله، مشاوره) و راههای تعریف جمعی توزیع قدرت (هولاکراسی، شرکتهای آزاد) را بررسی کردم. مواجهه من با ان وي سي در سال ۲۰۱۷ مرا آگاه کرد که اغلب، در کارم برای ایجاد لطافت و امنیت بیشتر در جهان، در حال انکار نیازهای خودم هستم.
از آن به بعد، ان وي سي به من اجازه داد تا از «سندرم مراقب اجباری» (که در بین «کودکان والد شده» بسیار رایج است) خارج شوم. من در حال یادگیری مراقبت از «اول و فقط خودم» هستم، همانطور که MR میگفت. به جای همدلی خودکار، ابراز وجود اصیل را تمرین کنید. تفاوت بین بخشش و فداکاری، تفاوت بین مسئولیتپذیری و مسئولیتپذیری بیش از حد، برای اینکه مرا تشویق کنید تا در بودن خودم آزاد باشم و با خودم منصف باشم، نه فقط با دیگران... این مسیر شخصی من است!
من در چهار سال گذشته درگیر دگردیسی برنامه صدور گواهینامه فرانسویزبان بودهام.
این تجربه تحول یک سازمان جمعی به وسیله ان وي سي و هولاکراسی، در ارتباط با "منابع" ما در دنیای فرانسویزبان (به ویژه آن بوریت)، ان وي سي مدرسه
امروز، دوست دارم با پروژههایی که به گسترش آگاهی غیرخشونتآمیز کمک میکنند و با سازمانهایی که خشونت سیستماتیک را محدود میکنند، ادامه دهم.
میدانم که این پروژه مانند افق است: رسیدن به آن غیرممکن است؛ با حرکت به جلو، از بین میرود! اما من از این سفر با دوستانی که در طول مسیر ملاقات کردهام و با حمایتی که اغلب به آن نیاز دارم، لذت میبرم. آن زنجیره دوستان به من اجازه میدهد تا با نحوه حفظ تروما توسط افراد و سیستمها به جای روابط امن، مقابله کنم.
