در طول زندگی‌ام، برای ارتباط برقرار کردن ارزش قائل بوده‌ام. در ۱۱ سالگی به یکی از دوستانم گفتم که بسیاری از اعضای خانواده‌ام طلاق گرفته‌اند و من می‌خواهم وقتی بزرگتر شدم روابط پایدار داشته باشم. یادم می‌آید که به او گفتم که انگشتان پایش از کفش‌های باله‌اش له شده بود و با خودم فکر کردم، در نظر خواهم گرفت که (۴ فرزند آینده‌ام) چه می‌خواهند و به آنها حق انتخاب خواهم داد.

در بزرگسالی، ارزش شفافیت در روابط شخصی و هزینه‌های فقدان آن را در برخی از محیط‌های کاری تجربه کردم. وقتی مدرک حقوق خود را گرفتم، به تحلیل سازمانی، تسهیل‌گری و مشاوره عمومی پرداختم و با استفاده از مهارت‌های ارتباطی‌ام به عنوان تسهیل‌گر پروژه و مربی کار کردم.

کشف کردم ارتباط بدون خشونت (ان وي سيتغییر کرد ان وي سي. با ریشه داشتن در توجه متقابل، توانایی پاسخگویی به خود، بیان صادقانه و انتخاب، ان وي سي به نظر یک انتخاب طبیعی می‌آمد. هر چه بیشتر احساساتم را تصدیق می‌کردم و راه‌هایی برای صحبت در مورد نیازهایم با هدف ارتباط پیدا می‌کردم، اصیل‌تر زندگی می‌کردم و احساس سرزندگی و شادی بیشتری می‌کردم. آگاهی از نیازهای دیگران، راه را برای راه‌های خلاقانه برای پیشرفت با هم در خانه و محل کار باز کرد. من راه‌های بی‌شماری را دیدم که ان وي سي می‌توانست حمایت‌کننده باشد، از توسعه شخصی و روابط خانوادگی گرفته تا نوآوری در کسب و کار و روابط صلح‌آمیز بین‌المللی.

مردم من را خوش‌بین و خلاق توصیف کرده‌اند. به عنوان یک مربی، هدف من تسهیل محیط‌های یادگیری سرگرم‌کننده، ایمن و مشارکتی است. گاهی اوقات، ابزارها می‌توانند به ما در یادگیری کمک کنند و من از ایجاد این ابزارها برای زبان‌آموزان و سایر تسهیل‌کنندگان لذت می‌برم. من در حال ایجاد «جاده اتصال» هستم، یک بازی قابل چاپ با هدف ترکیب یادگیری و خنده که بازیکنان را دعوت می‌کند تا دیدگاه‌های مختلف را امتحان کنند. نمونه‌های دیگر ابزارها، عروسک‌های دو طرفه قابل چاپ با شخصیت‌های جدید و اضافی مانند «سمور باید» (که می‌گوید «تو باید این کار را بکنی و تو باید آن کار را بکنی»)، استراتاپوس (یک اختاپوس که همه کار می‌کند جز همدلی، مانند نصیحت کردن، اطمینان دادن و همدردی کردن)، و تنبل ذهن آگاهی مکس لاور هستند. داشتن ابزارهای مختلف برای انتخاب، مانند این ابزارهای بازیگوش و ابزارهای دیگری مانند آکاردئون خشم و چادرهای رومیزی، گزینه‌هایی را فراهم می‌کند که ممکن است برای گروه‌ها و افراد مختلف جذاب باشد.

من همچنین هیجان‌زده‌ام که ببینم چگونه می‌توانیم با هم بیشتر یاد بگیریم، به عنوان مثال، با نوشتن خاطرات با هم، ملاقات در حلقه‌های همسالان و به اشتراک گذاشتن داستان‌ها. یکی از شرکت‌کنندگان در نوشتن خاطرات روزانه نوشت: «من از انجام ان وي سي در گروه الکه، احساس آرامش جسمی کردم. احساس می‌کنم خیلی راحت شده‌ام؛ احساس می‌کنم تغییر بزرگی در بدنم رخ داده است. عمیق بود.» همکاران تسهیل‌گر ابراز کردند که در مسیر اخذ گواهینامه‌شان احساس دلگرمی می‌کنند. کمی بعد از اینکه داستانی را با خواهرم در مورد تحولی که وقتی یکی از پسرانم احساس کرد شنیده می‌شود و تصمیم گرفت با کودکی در مدرسه که در زنگ تفریح ​​او را مشت و لگد زده بود (کودک عذرخواهی کرد و گفت از مدرسه متنفر است) همدلی کند، به اشتراک گذاشتم، او برخی از بینش‌هایی را که به دست آورده بود، به کار برد.

یک مرد جوان وارد کافه محلی او شد و سر کارکنان فریاد زد: «چطور شد که روی آن یخ آنجا نمک نریختید، همانطور که گفتید؟!» واکنش اولیه او این بود که چرا او اینطور رفتار می‌کند!؟ سپس داستان من را به یاد آورد و متوجه شد که باید چیزی در زیر خشم او باشد. او جلو آمد و پرسید: «هی، می‌توانم برای شما یک قهوه بخرم؟» او - و سایر مشتریان - بلافاصله آرام شد و ناگهان گفت که خانواده‌اش درگیر دعوای حضانت هستند. او گوش داد و یک کارت هدیه به او داد تا قهوه و ساندویچش را سفارش دهد. وقتی کارت را به او برگرداند، گفت: «نمی‌دانی چقدر این به من کمک کرده است.»

وقتی به هم گوش می‌دهیم و با هم کار می‌کنیم، اتفاقات جادویی می‌توانند رخ دهند. من خوشحالم که می‌توانم از طریق ان وي سي.