در سال ۲۰۱۶، سفر من با ارتباط بدون خشونت (ان وي سي) در خانه، با فرزندان خردسالم آغاز شد. چیزی که بیش از همه مرا شگفت‌زده کرد این نبود که ان وي سي رویکرد من به فرزندپروری را ملایم‌تر کرد - هرچند که این اتفاق افتاد - بلکه چیزی بود که وقتی دست از تلاش برای کنترل برداشتم، آشکار شد: خلاقیت بی‌نهایت فرزندانم و تمایل آنها به یافتن استراتژی‌هایی که برای همه مفید باشد، وقتی که به اهمیت واقعی همه نیازها اعتماد داشتند. این کشف چیزی اساسی را در نحوه درک من از مردم و سیستم‌ها تغییر داد.

همچنین یک معضل اخلاقی را که سال‌ها با خود حمل می‌کردم، حل کرد. مدت‌ها رویای کار در آموزش و پرورش را در سر داشتم، اما نمی‌توانستم آن رویا را با پویایی قدرت موجود در سیستم تطبیق دهم. ان وي سي ابزارهایی برای مهار این تنش به من داد و با انجام این کار، حرفه‌ام را شکل داد. اکنون به عنوان معلم و هماهنگ‌کننده جامعه در یک کالج محلی متنوع کار می‌کنم و شیوه‌های ترمیمی و گفتگو را در فرهنگ موسسه ایجاد می‌کنم. رویای بلندمدت من این است که به تغییر فرهنگ آموزش، از سیستم‌های مبتنی بر تنبیه، پاداش و انتقال دانش، به سمت محیط‌های مبتنی بر رابطه کمک کنم، جایی که دانش‌آموزان توانمند می‌شوند تا مسیرهای یادگیری را دنبال کنند که به نیازها و پتانسیل‌های فردی آنها احترام می‌گذارد.

از منظر تغییر اجتماعی، من ان وي سي در درجه اول به عنوان یک مهارت جامعه‌سازی می‌بینم. این عملی است که می‌تواند سیستم‌های مبتنی بر رقابت و سلطه را به چیزی ریشه‌دار در همکاری و تاب‌آوری مشترک تغییر دهد. در طول این سفر، یک اعتقاد به طور پیوسته عمیق‌تر شده است: ما قرار نیست این کار را به تنهایی انجام دهیم. به همین دلیل است که من تصمیم گرفته‌ام بر ایجاد جامعه هم در حرفه خودم و هم در جامعه گسترده‌تر ان وي سي . از سال ۲۰۲۳ در هیئت مدیره ان وي سي ، و در حال حاضر به عنوان رئیس، در تلاش برای ایجاد بستری هستم که در آن متخصصان بتوانند با هم ارتباط برقرار کنند، همکاری کنند و همراهی پیدا کنند، به طوری که احساس کنند منابع کافی دارند و کمتر منزوی هستند و بهتر می‌توانند ان وي سي بدون فرسودگی شغلی به جهان بیاورند. چشم‌انداز من یک ان وي سي جامعه‌ی ان وي سي و آرزوی مکانی برای تجدید قوا، یادگیری و الهام گرفتن را دارند.

در آموزش‌ها و سایر رویدادها، شرکت‌کنندگان اغلب گفته‌اند که حضور من حس امنیت و آسودگی ایجاد می‌کند: اینکه من کاملاً آنجا هستم، متوجه آنچه مهم است می‌شوم، آنچه گفته شده را به خاطر می‌سپارم و احساس می‌کنم چه زمانی کسی به حمایت نیاز دارد. مردم همچنین متوجه شده‌اند که نسخه‌های نمایشی و مثال‌های شخصی من از یادگیری آنها پشتیبانی و آن را تقویت می‌کند و من ایده‌های پیچیده را بدون ساده‌سازی آنها، قابل دسترس می‌کنم. تسهیل‌گری من به عنوان فردی آرام، واضح و گرم توصیف می‌شود، در حالی که هم به فرد و هم به کل گروه با مراقبت یکسان اهمیت می‌دهد. به عنوان یک رهبر، من به عنوان کسی دیده می‌شوم که بین کارایی و ارتباط، شوخ‌طبعی و خوش‌قلبی تعادل برقرار می‌کند.