انگار همین دیروز بود. فلج شده از درد طلاق، تأثیری که بر دو پسر جوانم داشت، و بلاتکلیفی ناشی از مجرد بودن و قرار گذاشتن در دهه چهل زندگی‌ام - در یک چرخش عاطفی بودم و قضاوت‌های درونی‌ام به ده رسیده بود. آن موقع بود که به طور اتفاقی به یک سخنرانی در مورد چیزی به نام « ارتباط بدون خشونت (ان وي سي) برخوردم. سال ۲۰۱۶ بود.

سریع به امروز می‌رسیم. خودم را در یک رویداد خانوادگی می‌بینم که توسط شریک جدیدم، دخترش - دختر اضافی‌ام - پسرانم، مادرشان و شریک مادرشان احاطه شده‌ام و از حس هماهنگی، عشق، احترام، راحتی و شادی لذت می‌برم. من این تشکیل خانواده را تا حد زیادی به پذیرش ان وي سي، ابتدا به عنوان یک مجموعه مهارت و در نهایت به عنوان یک آگاهی که در تمام طول سفر همراه من بوده است.

در کار با مردان جوان در سالن‌های نوجوانان، شاهد فریاد آشنایی برای حمایت بوده‌ام، دقیقاً مانند آنچه که خودم تجربه کردم - دیده و شنیده شدن در جهانی که اغلب داستان بی‌ارزشی را تقویت می‌کند. روزی نوجوانی به من نگاه کرد و آرام گفت: «آقا، بیشتر ما به خاطر مشکلات خشممان اینجا هستیم.» صداقت او چیزی است که من اغلب با آن مواجه می‌شوم - نه تنها در مورد خشم، بلکه در کل طیف وسیع بیان انسان. و اگرچه ممکن است او زندانی باشد، اما در لحظاتی که از جوانان دعوت می‌کنم تا آنچه را که احساس می‌کنند نام ببرند و نیازهایی را که این احساسات به آنها اشاره دارند حدس بزنند، آزادی وجود دارد.

کار من به عنوان یک ان وي سي این است که کنجکاو بمانم - تا یاد بگیرم که چگونه قطب‌نمای شفقت می‌تواند مردم را به سمت شفافیت و ارتباط، با خودشان و با اطرافیانشان، هدایت کند. این چیزی است که من آن را لحظه روشن شدن چراغ می‌نامم. این لحظه چالش زندانی بودن یا انتخاب‌هایی را که ممکن است آنها را به آنجا رسانده باشد، از بین نمی‌برد. اما یک کلید ارائه می‌دهد: روشی ترمیمی برای صحبت با خود و دیگران، حتی در میان طوفان.

با گذشت زمان، متوجه شدم که این دو بخش از زندگی‌ام یک چیز را به من می‌گفتند. ساختن یک خانواده‌ی ترکیبی به من آموخت که وقتی مردی مایل است در مورد احساسات و نیازهایش صادق باشد، چقدر می‌توان اصلاحات را انجام داد - و چقدر نادر است که کسی به مردان این کار را یاد بدهد. مردان جوان در راهروها داشتند سر دیگر داستان را به من نشان می‌دادند: پسرانی که هرگز زبان [احساسات و نیازهایشان] را یاد نگرفته بودند، به مردانی تبدیل می‌شدند که تا آخر عمرشان این سکوت را تحمل می‌کردند، مگر اینکه کسی آن را قطع کند. من یکی از آن مردان بودم. من از نزدیک هزینه‌ی سکوت را می‌دانستم و حالا می‌دانستم که راهی برای خروج از آن وجود دارد.

به همین دلیل است که من یک انجمن آنلاین مخصوص مردانی ایجاد کردم که از تظاهر خسته شده‌اند - مردانی که در میانسالی، تنهایی، طلاق، پدر بودن و درد خاموش قطع ارتباط که بسیاری، مانند من، به آنها آموخته شده بود که نادیده بگیرند، سیر می‌کنند. این انجمن وجود دارد تا به مردان چیزی را بدهد که بسیاری هرگز به آنها ارائه نشد: مکانی برای یادگیری این زبان، تمرین آن در میان مردان دیگر، و کشف اینکه آسیب‌پذیری نقطه مقابل قدرت نیست، بلکه آغاز آن است.

آرزوی بزرگتر من ایجاد جامعه‌ای از انسان‌هاست که با این فناوری قلب آشنا هستند - افرادی که می‌دانند چگونه با آنچه در خودشان زنده است، باشند و بنابراین می‌دانند چگونه با آن در شریک زندگی، فرزندان، دوستان و جوامع خود باشند. من معتقدم وقتی مردان یاد می‌گیرند از احساسات و نیازها صحبت کنند و آنچه را که به عنوان ترس و زره به نظر می‌رسد، ترجمه کنند، این احساسات در آنها محدود نمی‌ماند. بلکه به بیرون حرکت می‌کند. این تغییر نحوه فرزندپروری، نحوه شریک زندگی، نحوه رهبری، نحوه سوگواری و نحوه بازیابی آنها را تغییر می‌دهد. برای من، اینگونه است که دنیای بهتری ساخته می‌شود - نه به یکباره، بلکه یک نفر در یک زمان، یک گفتگوی صادقانه در یک زمان. جیم منسک،

ارزیاب من، زمانی گفت: "همدلی به سادگی بودن با آنچه هست است." این چیزی است که من یاد گرفته‌ام به آن تکیه کنم - تجلیل از آنچه در زندگی من مؤثر است، سوگواری برای آنچه نیست، و احترام به هر چیزی که در این بین است. این کاری است که بقیه عمرم را صرف به اشتراک گذاشتن آن خواهم کرد، در خانواده‌ام، با پسرها در راهروها، با مردان جامعه، و با هر کس دیگری که مایل باشد به خانه برگردد و به خودش بیاید.