من برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ با سمینار مقدماتی ارائه شده توسط Vivet Alevi در محدوده پروژهای که از معلمان و مدیران در فعالیتهایشان پشتیبانی میکند، با ارتباط بدون خشونت آشنا شدم. با این مواجهه، به بسیاری از سؤالاتی که عمیقاً مرا، چه شخصاً و چه در طول مسیرم به عنوان معلم و مدیر مدرسه، نگران کرده بود، پاسخ داده شد. من قدرت تحولآفرین یک جامعه یادگیری را پذیرفتهام و در پایان پروژه، به یکی از بنیانگذاران جامعه یادگیری معلمان تبدیل شدم، جایی که فرصتی برای ادامه یادگیری و تمرین ان وي سي پیدا میکنم.
از دوران کودکیام، همیشه ارزش فردی بودن که میل و لذت یادگیری را دارد، با دقت حفظ کردهام. با عشق تلاش کردم تا اطمینان حاصل کنم که این ارزش در جامعه یادگیری معلمان و سایر جوامع یادگیری که من بخشی از آنها بودم، زنده میماند.
هرچه در سفر ارتباط بدون خشونت، که معتقدم یک عمر طول خواهد کشید، عمیقتر میشوم، میبینم که چشمانداز آموزشی که اتخاذ کردهام، با کمک مهارتهایی که کسب کردهام، هر روز واضحتر میشود و بیشتر و بیشتر زنده میشود.
علاوه بر تجربیاتم از زندگی ارتباط بدون خشونت در محیط معلمان، جوامع مدرسه و جامعه ان وي سي ؛ با ارائه کارگاههای آموزشی برای معلمان و والدین، با ترجمههایم، از جمله «کلاس درس دلسوزانه» نوشته سورا هارت و ویکتوریا کیندل هادسون، «آموزش غنیسازی زندگی» و «آموزش دلسوزانه به کودکان» نوشته Marshall Rosenberg و با تأملات روزانهام در مورد شیوههای کارم به عنوان معلم و مدیر که به صورت مجموعهای منتشر شد؛ در زمینه ارتباط بدون خشونت و آموزش تخصص پیدا کردم.
من همچنین در سال ۲۰۱۹ با دوستانم یک برنامهی آموزشی ان وي سي در مدارس ان وي سي، تا در مورد شیوههای روزانهمان در مدرسه از طریق لنز ان وي سي و حلقههای گفتگوی آزاد برای معلمان و والدین تأمل کنیم.
در فوریه ۲۰۲۳، پس از زلزله در ترکیه، یک برنامه آموزشی ۱۰ جلسهای برای دختران ۱۲ تا ۱۸ ساله که زلزله را تجربه کردند، تدوین کردم با این هدف که از آنها برای ساختن جامعه خودشان حمایت کنم، جایی که آنها تصمیم میگیرند چگونه با هم زندگی کنند و یاد بگیرند و در شرایط محدود خانههای کانتینری در زندگی مشارکت کنند. این برنامه همچنان ادامه دارد و از جوانان و بزرگسالان، عمدتاً معلمان و مربیانی که با کودکان در آن منطقه کار میکنند، پشتیبانی میکند.
در سه سال گذشته، من تمایل داشتهام که عشق خود به هنر، طبیعت و بازی را بیشتر و بیشتر در کارگاهها ادغام کنم و همیشه قصد و تمرکز خود را بر یادگیری و تمرین ان وي سي. من برای بسیج تمام منابعی که من و شرکتکنندگان در فضای یادگیری داریم، جایی که قدرت تحولآفرین دادن و گرفتن را با هم تجربه و لذت میبریم، بسیار ارزش قائلم. من به قدرت و خلاقیت افراد اعتقاد دارم و با اولین ارتباط صمیمانه، هر فرد شروع به شکوفایی میکند.
بزرگترین چشمانداز من این است که در جوامعی که کودکان در آن ارتباط بدون خشونت هستند، تجربه یادگیری داشته باشم. کودکان الگوهای خردمند ما هستند که با دلسوزی، جوهره و سرزندگی ما را به ما یادآوری میکنند. با توجه به تجربه من در طول این سالها، یک جامعه یادگیری که در آن کودکان و بزرگسالان بتوانند در سطح چشم با هم ارتباط برقرار کنند، خود آغازگر تغییر الگو است.
اساس این دیدگاه، البته، صلح است. یک جامعهی یادگیرنده که در صلح و هماهنگی زندگی میکند، با هم یاد میگیرد، فضاهای یادگیری را تا حد امکان مشارکتی ایجاد میکند، فضاهایی که دارای امنیت عاطفی و جسمی هستند و در آنها همه افراد میتوانند از قدرت بهرهمند شوند و تغییر الگو را همانطور که Marshall Rosenberg در آموزش غنیسازی زندگی مطرح میکند، تجربه کنند.
