سلام، اسم من آنجا اوفرمن است و من به عنوان مربی ارتباط بدون خشونت و مربی و مشاور کار می‌کنم. در دوران کودکی‌ام، به نوعی برای بقای من حیاتی بود که با دیگران همدلی کنم و سخنان آنها را به نیازها تبدیل کنم. اینگونه بود که احساس خاصی نسبت به مردم پیدا کردم. من به راحتی در دیدن ماهیت واقعی و پتانسیل آنها موفق می‌شوم. بنابراین توانایی من در همدلی چیزی است که مرا تعریف می‌کند. هنوز هم برایم دشوار است که این را کاملاً بدون شرمندگی اینجا بنویسم. اینکه افراد زیادی این موضوع را به من گزارش داده‌اند، به من کمک می‌کند.

از آنجایی که تمرکز من معمولاً بر بیرون بوده است، چالش پیشرفت من این بوده است که با خودم به آرامی ارتباط برقرار کنم و خودم را به اندازه دیگران مهم بدانم. تغییر صداهای انتقادی بی‌شماری در من، گام مهمی در این زمینه بود - ابراز صادقانه خودم و درخواست‌ها به سبک آزاد. نه تنها برای عبور از ارتباط بدون خشونت ، بلکه برای زندگی کردن آن، انگیزه روزانه من است.

برای من مسئولیت‌پذیری و کمک به شکل‌دهی زندگی اجتماعی مهم است. من «روزهای ان وي سي را در بن و کلن آغاز کردم و دومی را به مدت ده سال اداره کردم. من روزهای مربیان، کنگره‌ها و یک IIT را سازماندهی کرده‌ام. سال‌ها در هیئت مدیره DACH eV و چندین سال در هیئت مدیره گروه پروژه «تحول کنفرانس امنیتی مونیخ» بوده‌ام. من مبتکر و سازمان‌دهنده نشست صلح مونیخ (یک رویداد گفتگو بین علم صلح، کار صلح، جنبش صلح و کنفرانس امنیتی مونیخ) و ناظر در کنفرانس امنیتی مونیخ هستم که بزرگترین اندیشکده در مورد مسائل امنیت جهانی در سراسر جهان است.

می‌خواهم در تغییر اجتماعی مشارکت کنم. به همین دلیل، بیش از پیش به «ما» علاقه‌مند شده‌ام. برای این منظور، با آسیب‌های بین نسلی و جمعی سروکار داشته‌ام. همچنین به روش‌هایی که همکاری را ترویج می‌دهند، مانند «تیم رئیس است»، علاقه‌مندم.