آشنا شدم، ارتباط بدون خشونت زمانی که پدر و مادرم را در یک سمینار مقدماتی همراهی کردم و بلافاصله تحت تأثیر قرار گرفتم: همه چیز در مورد ان وي سي برای من بسیار زیبا و واضح و ساده به نظر می‌رسید و درک آن از نظر فکری بسیار آسان بود. در سال‌های بعد، به تدریج متوجه شدم که تعامل بدون خشونت ساده است، اما وقتی دهه‌ها در جامعه‌ای زندگی می‌کنید که پاداش و تنبیه در آن حرف اول را می‌زند، به هیچ وجه آسان نیست.

به خصوص با فرزندانم، و همچنین به عنوان یک مدیر، انتظارات فوق‌العاده بالایی از خودم داشتم و اگر در «خوشحال کردن» همنوعانم موفق نمی‌شدم، به خودم سخت می‌گرفتم. من اغلب احساس ناامنی می‌کردم زیرا می‌خواستم به هر قیمتی کار را «درست» انجام دهم و حس تناسب خود را از دست می‌دادم. در اعماق وجودم، معتقد بودم که مسئولیت‌پذیری در قبال دیگران و نیازهای آنها مهم‌تر از مسئولیت‌پذیری در قبال خودم و نیازهایم است.

من آرزوی عشق به خود و پذیرش را داشتم. اما یک بحران زناشویی و درد بزرگی که ایجاد کرد، بالاخره مرا قادر ساخت تا از خودم و نیازهایم دفاع کنم. در طول مسیر، یاد گرفتم که خشم، اگر به موقع آن را تشخیص دهم و به وضوح تبدیل کنم، به من این امکان را می‌دهد که خودم را دوست داشته باشم. از آن زمان، روابط من - با همسرم، خانواده‌ام و همنوعانم - برای من سرزنده‌تر شده است و امنیت زیادی به دست آورده‌ام.

به عنوان یک ان وي سي ، می‌خواهم دیگران را الهام بخشم تا خودشان را جدی بگیرند، بدون خشونت از خودشان دفاع کنند و خطر ناقص بودن را بپذیرند. می‌خواهم در یک جامعه همدلانه و سرزنده - نه فقط بین ما انسان‌ها، بلکه در ارتباط با همه موجودات زنده - مشارکت کنم.