این تحقیق، تأثیر آموزش پیشگیری از خشونت، «صداقت کامل/قلب کامل»، را بر اساس مدل ارتباط بدون خشونت (روزنبرگ، ۲۰۰۳) برای حل تعارض و توسعه همدلی (از جمله خود-همدلی) ارزیابی می‌کند. این مطالعه، پاسخی استراتژیک به رفتار پرخاشگرانه/خشونت‌آمیز نوجوانان ارائه می‌دهد. شرکت‌کنندگان، ۱۶ تا ۱۹ ساله، در زمان مطالعه، همگی استرس‌های فقر و حاشیه‌نشینی را تجربه می‌کردند و با خشونت خانگی و خشونت همسالان آشنا بودند. برخی از آنها اتهامات جنایی دریافت کرده بودند، برخی فرزند بزرگ می‌کردند و همه برای اتمام دبیرستان تلاش می‌کردند. روش تحقیق در چارچوب سنت‌های تحقیقات آموزشی و ارزیابی برنامه قرار دارد. متعاقباً، این پروژه یک آزمون کتبی شبه‌تجربی ساده قبل و بعد از آموزش (با ارائه آمار توصیفی) را با داده‌های کیفی جمع‌آوری‌شده از طریق جلسات آموزشی و مصاحبه‌ها ترکیب می‌کند. یک مثال موردی برای تقویت بیشتر یافته‌ها گنجانده شده است.

این رویکرد امکان ایجاد یک تحلیل چندبعدی غنی برای چنین پروژه آزمایشی کوچکی (N=14) را فراهم کرد. نتایج آزمون، افزایش قابل توجهی در درک مهارت‌ها و کاربرد آنها برای گروه شرکت‌کننده نشان داد، در حالی که گروه مقایسه هیچ افزایشی نشان نداد. مصاحبه‌های گروه شرکت‌کننده نشان داد که آموزش جذاب بوده و مهارت‌ها عملاً قابل اجرا و همچنین معنادار بوده‌اند. تصویر مورد، تأثیر دگرگون‌کننده ادغام مهارت‌های حل تعارض، همدلی و خود-همدلی در ارتباط بدون خشونت را در زندگی یک شرکت‌کننده نشان داد. به طور خاص، این پایان‌نامه نشان می‌دهد که خود-همدلی ممکن است برای حمایت از توسعه مهارت‌های حل تعارض به طور خاص و روابط سالم به طور کلی، برای زنان جوانی که مورد سوءاستفاده، تروما و خشونت خانگی قرار گرفته‌اند، ضروری باشد.