مهارت‌های صلح‌آمیز و ارتباط بدون خشونت برای زندگی مشارکتی، به‌ویژه در زمان‌های درگیری و اختلاف‌نظر عمیق، ضروری است. هدف این فصل نشان دادن این است که ایجاد صلح ارتباطی در محیط‌های بدون خشونت، چه در جوامع مدنی بالغ و چه در جوامع مدنی نوظهور از جنوب جهان و شمال جهان، مرتبط و مفید است و نه فقط در محیط‌های پس از جنگ داخلی، یعنی پس از درگیری‌های خشونت‌آمیز. 

این مطالعه در چهار مرحله انجام خواهد شد: اول، رویکرد برقراری صلح ارتباطی را با جزئیات بیشتری تعریف می‌کند؛ دوم، دامنه و زمینه‌های کاربرد این رویکرد را مشخص می‌کند؛ سوم، پنج گام مشخص در مورد چگونگی تدوین عملی یک ابتکار برقراری صلح ارتباطی ارائه می‌دهد؛ و چهارم، با تمرکز بر کنیا، نشان می‌دهد که رویکرد برقراری صلح ارتباطی تاکنون کجا و چگونه مورد استفاده قرار گرفته است.