پتانسیل اعمال ارتباط بدون خشونت در علم حفاظت
نقش یک دانشمند حفاظت از محیط زیست هرگز تا این حد چالش برانگیز نبوده است. در بحبوحه تخریب سریع اکوسیستمهای طبیعی زمین و از بین رفتن تنوع زیستی و خدمات اکوسیستمی، دانشمندان حفاظت از محیط زیست باید راههای جدید و مؤثری را برای ایجاد اعتماد و تعامل با جامعه گستردهتر بیاموزند. در اینجا، ما در مورد کاربرد بالقوه یک تکنیک ارتباطی خاص، ارتباط بدون خشونت (که با نام ارتباط دلسوزانه یا ارتباط مشارکتی نیز شناخته میشود)، در علم حفاظت از محیط زیست بحث میکنیم.
ارتباط بدون خشونت ، نوعی ارتباط ساختاریافته است که در دهه ۱۹۶۰ توسط دکتر Marshall Rosenbergتوسعه یافت و به دنبال تقویت درک و ارتباط بین فردی از طریق تبادل مشاهدات بدون قضاوت، شناخت احساسات، نیازها و ارزشهای افراد و درخواست اقدامات خاص برای برآوردن این نیازها است. این روش نتایج مثبتی در زمینههای متنوعی مانند اصلاح زندانیان، علوم بهداشتی و مددکاری اجتماعی به همراه داشته است و نویدبخش کاربردهای زیادی برای حفاظت از محیط زیست است. در حالی که هیچ استراتژی ارتباطی واحدی وجود ندارد که با همه مردم همخوانی داشته باشد، ما استدلال میکنیم که ارتباط بدون خشونت میتواند توسط دانشمندان و متخصصان حفاظت از محیط زیست هنگام ارتباط با همکاران، سیاستمداران و عموم مردم در مورد مسائل مهم و گاهی بحثبرانگیز زیستمحیطی مورد استفاده قرار گیرد.