محیط فرافناوری معاصر که با همگرایی رسانه‌ای، تعمیق جهانی شدن ارتباطات، افزایش نفرت‌پراکنی در پلتفرم‌های ارتباطی مختلف و ظهور دوران پساحقیقت مشخص می‌شود، رویکردهای نوآورانه جدیدی را در رشته مطالعات ارتباطات ضروری می‌سازد. رشد نمایی فناوری و تأثیر آن بر ارتباطات و فرآیندهای آن، مطالعه آن را نه تنها پیچیده‌تر، بلکه هیجان‌انگیزتر نیز کرده است.

جریان مداومی از عناصر و ابعاد جدید به تجربه ارتباطی انسان‌ها اضافه می‌شود. در این زمینه، مدل ارتباطی را می‌توان به عنوان مدلی توصیف کرد که پیچیدگی‌های جهانی شدن و همگرایی ارتباطات را همراه با اتصال شبکه‌ای ارتباطات بین فردی و جمعی که کاستلز (2007) آن را ارتباطات خود-جمعی توصیف می‌کند، در بر می‌گیرد.