در دهه‌های اخیر، رابطه بین همدلی ضعیف و توسعه رفتارهای ضداجتماعی و مجرمانه به خوبی اثبات شده است. در اولین بررسی از این نوع، این مقاله به تشریح اجرای فعلی برنامه‌های مداخله همدلی در رشته‌های مختلف می‌پردازد. این مقاله برخی از عوامل کلیدی مؤثر در توسعه همدلی را شناسایی کرده و موردی را مطرح می‌کند که نشان می‌دهد در جایی که چنین منابع سنتی توسعه همدلی ناکافی هستند، مداخلات برای پر کردن شکاف بسیار مهم هستند. تا به امروز، معدود مداخلات همدلی با مجرم که اجرا و ارزیابی شده‌اند، نتایج متفاوتی را بر اساس نوع جرم، نوع نمونه، جنسیت و نوع همدلی نشان داده‌اند.

توصیه‌های جدید و مبتنی بر شواهد در رابطه با زمان‌بندی، محتوا، قالب، مدت و مکان مداخلات آینده ارائه خواهد شد و اهمیت توجه به همدلی اولیه و تفاوت‌های فردی تشریح خواهد شد. همدلی ناقص باید مورد توجه اصلی سازمان‌های عدالت کیفری باشد و از دوران نوزادی و در طول زندگی شناسایی و مورد توجه قرار گیرد. با استفاده از ترکیبی از برنامه‌های جهانی با جمعیت عمومی و برنامه‌های خاص هدفمند برای مجرمان، می‌توان به یک رویکرد جامع دست یافت.