با این مونولوگ خارق‌العاده درباره بخشش و رهایی، پس از یک عمر رنج و آزار، تبعید از سرزمینش، دوک‌نشین میلان، پروسپرو هنر جادویی را که در جزیره آموخته بود و به او در اجرای عدالت کمک می‌کرد، می‌شکند، جلادان خود را تبرئه می‌کند، روح طبیعت و خیر (آریل) و شر (کالیبان، که به طرز طعنه‌آمیزی قول می‌دهد که درست و صادقانه رفتار کند) را آزاد می‌کند و از ما، خوانندگان و بینندگان، طلب بخشش می‌کند.