تأثیر آموزش ارتباط بدون خشونت بر خودکارآمدی فرزندپروری و بهزیستی روانشناختی مادران کودکان با آسیب شنوایی
هدف از این پژوهش، بررسی تأثیر برنامه ارتباط بدون خشونت بر خودکارآمدی والدگری و بهزیستی روانشناختی مادران کودکان مبتلا به آسیب شنوایی بود. این پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. تعداد کل جامعه آماری ۴۹ نفر بود که ۳۰ نفر از مادران با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس از مدارس عادی شهر اصفهان انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه ۱۵ نفره آزمایش و کنترل قرار گرفتند. برای ارزیابی همه شرکتکنندگان از پرسشنامههای خود-عاملی والدینی دامکا و همکاران و بهزیستی روانشناختی ریف استفاده شد. گروه آزمایش در ۸ جلسه ۴۵ دقیقهای و یک جلسه هفتگی در مداخله شرکت کردند. سپس هر دو گروه با مقیاسهای یکسان ارزیابی شدند.
دادهها با استفاده از تحلیل کوواریانس تک متغیره تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که برنامه ارتباط بدون خشونت بر خودکارآمدی والدگری و بهزیستی روانشناختی در گروه آزمایش تأثیر مثبت و معناداری داشته است.
از آنجایی که این مداخله باعث بهبود خودکارآمدی والدگری و بهزیستی روانشناختی مادران دارای کودک با آسیب شنوایی شد، بنابراین برنامهریزی برای این مداخله نقش مهمی در بهبود خودکارآمدی والدگری و بهزیستی روانشناختی مادران دارد.
کلمات کلیدی: آسیب شنوایی، ارتباط بدون خشونت، بهزیستی روانشناختی، خودکارآمدی