این پروژه دو هدف مکمل دارد:

• توانمندسازی بزرگسالانی که با کودکان کار می‌کنند تا ارتباط دلسوزانه و غیرخشونت‌آمیز و برنامه حل تعارض سازنده را به کار گیرند و مدل آموزش متقابل را توسعه دهند، که فرضیات آن عبارتند از:
  • نقش فعال کودکان در فرآیند آموزش
  • انگیزه درونی و خودمختار در مقابل اجبار 
  • انضباط شخصی در مقابل انضباط مبتنی بر اطاعت و ترس از تنبیه 
  • مرجع مورد احترام در مقابل مرجع ترس
  • درک متقابل، احترام و همکاری بین بزرگسالان و کودکان در فرآیند آموزشی
• کودکان و نوجوانان باید مهارت‌های اساسی ارتباط بدون خشونت را بیاموزند، یاد بگیرند که اختلافات و سوءتفاهم‌ها را به طور سازنده حل کنند و در فرآیند آموزش مشارکت فعال داشته باشند، به طوری که هر کاری که انجام می‌دهند، آن را از روی انگیزه درونی انجام دهند و نه به دلیل زور یا اطاعت مبتنی بر ترس یا تنبیه.
  • کودکان و نوجوانان باید ارزش‌های فرهنگ عدم ​​خشونت را بپذیرند: بفهمند و تجربه کنند که خودمختاری به معنای آزاد بودن از دیگران نیست، بلکه به معنای آزاد بودن با دیگران است، که احترام به خود، تأیید خود، مسئولیت در قبال اعمال خود، مستلزم تعامل، احترام به تفاوت‌ها، برابری، همکاری، حمایت و شفقت است.