خشونت در ذات انسان نیست. این نتیجه‌ی واضحی از نشست دانشمندان در سویل در سال ۱۹۸۶ بود. مانیفست سویل به طور قانع‌کننده‌ای استدلال کرد که خشونت ژنتیکی نیست و صرفاً یک ساختار اجتماعی و یک اختراع است. متأسفانه، توجه زیادی به آن نشده است. یک دلیل ممکن است این باشد که اگر ثابت شود هیچ‌کس از بدو تولد خشن نیست، هیچ «شر» و هیچ پرخاشگری طبیعی وجود ندارد، توجیه نیاز به جنگ دشوارتر می‌شود. با این حال، خشونت وجود دارد. در سریلانکا، بیش از ۶۵۰۰۰ نفر در جنگی که از دهه ۱۹۷۰ ادامه داشته است، کشته شده‌اند. حال، اگر خشونت یک رفتار آموخته شده است، چرا ما خشونت‌آمیز رفتار می‌کنیم؟ و چگونه می‌توان با موفقیت از چنین رفتار خشونت‌آمیزی جلوگیری کرد؟

 

در روابط بین‌الملل و مطالعات صلح، رویکردهای حل منازعه به این سؤالات می‌پردازند. از طریق حل منازعه، منابع منازعه را در نظر می‌گیریم تا به ریشه‌های مشکل بپردازیم و از این طریق از خشونت اجتناب یا جلوگیری کنیم.

 

یکی از نظریه‌هایی که به ریشه‌های تعارض می‌پردازد، نظریه نیازهای انسانی (HNT) است.

 

HNT که اغلب توسط محققان صلح نادیده گرفته و نادیده گرفته می‌شود، می‌تواند بینش‌های ارزشمندی در مورد منابع درگیری و در نتیجه راه‌حل‌های احتمالی ارائه دهد. این مقاله به بررسی چگونگی اعمال HNT در درگیری فعلی، یعنی درگیری بین دولت سریلانکا (GOSL) و ببرهای آزادی‌بخش تامیل ایلام (LTTE) خواهد پرداخت.

 

در بخش اول، این مقاله به بررسی HNT و برخی از نظریه‌های آن می‌پردازد و سپس به بررسی سودمندی و انتقادات HNT می‌پردازد. در بخش دوم، درگیری در سریلانکا به طور خلاصه ارائه شده و برخی از مسائل اصلی درگیری تشریح می‌شود. سپس HNT در مورد درگیری به کار گرفته می‌شود تا بررسی شود که آیا می‌تواند در حرکت به سمت حل و فصل مفید باشد یا خیر.

 

همچنین با در نظر گرفتن مسائلی مانند ادراک، تصویر دشمن و فقدان اعتماد هنگام تشریح چگونگی حرکت به سمت حل و فصل، این مقاله در نهایت نتیجه‌گیری خواهد کرد و مشاهده می‌کند که HNT می‌تواند به طور مؤثر بینش‌های جدیدی در یافتن استراتژی‌هایی که ممکن است برای هر دو طرف مؤثر باشد، ارائه دهد.