برنامه مداخله‌ای ارتباط بدون خشونت ( ان وي سي )، که توسعه‌دهنده نمونه اولیه آن، روانشناس آمریکایی و میانجی اختلافات، ام. روزنبرگ (۲۰۰۵) است، برای بهبود رفتار اجتماعی، روابط بین فردی و اجتماعی، حل تعارض و پیشگیری از خشونت به کار گرفته شده است. هدف از این کار، تجزیه و تحلیل سیستماتیک مطالعات تجربی است که تأثیر برنامه ان وي سي را بر رفتار اجتماعی شرکت‌کنندگان آن ارزیابی کرده‌اند. از پایگاه‌های داده کتابشناختی کامپیوتری EBSCOhost، Scopus، Sage، Taylor & Francis برای جستجوی نشریات علمی استفاده شد. انتخاب تجزیه و تحلیل سیستماتیک شامل مقالات داوری شده توسط همتا در مورد تأثیر برنامه مداخله ان وي سي است که تا ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۸ منتشر شده‌اند.

برای پاسخ به سوالات تحلیل سیستمی، این نظرسنجی شامل انواع مختلفی از تحقیقات است که سه معیار را برآورده می‌کنند: ۱) در مطالعات از روش مداخله‌ای ان وي سي استفاده شده است، ۲) ارزیابی سازه‌ها قبل و بعد از مداخله انجام شده است، ۳) نتایج مطالعات کیفی با نتایج پس از مداخله اعمال شده دنبال شده است. سوالات اصلی تحلیل سیستمی عبارتند از: ۱) هنگام ارزیابی تأثیر برنامه مداخله‌ای ان وي سي چه سازه‌های رفتار اجتماعی بررسی می‌شوند؟ ۲) آیا برنامه مداخله‌ای ان وي سي ابزاری مؤثر برای تغییر سازه‌های مختلف رفتار اجتماعی شرکت‌کنندگان است؟ علاوه بر این، هدف ارزیابی محدودیت‌ها و فرصت‌های تحقیق در مورد اثربخشی برنامه مداخله‌ای ان وي سي بود.

مروری بر تحقیقات نشان داده است که توانایی‌های شرکت‌کنندگان در همدلی، ابراز احساسات منفی، توانایی مقابله با استرس، آگاهی و ارتباط تقویت‌کننده رابطه در موقعیت‌های درگیری، اغلب هنگام استفاده از برنامه مداخله‌ای ان وي سي مورد بررسی قرار گرفته است. تحقیقات فردی، مشارکت افراد در درگیری‌ها، خطر جرم (از سوی افراد تکرارکننده جرم)، رضایت زناشویی و توانایی انتقال مهارت‌های ارتباط بدون خشونت به زندگی شخصی را شناسایی کرده است. روش تحقیق متفاوت است، نویسندگان به اصول اصلی برنامه ان وي سي اشاره می‌کنند، اما بسته به شرایط (سن شرکت‌کنندگان، وضعیت زندگی، شرایط تحقیق و غیره) مدل‌سازی می‌شود. در بیشتر موارد (75٪)، تغییرات مثبت و قابل توجه در سازه‌های فوق شناسایی و در سطح فردی و گروهی ارزیابی شدند.

با خلاصه کردن نتایج این مرور سیستماتیک می‌توان فرض کرد که برنامه مداخله‌ای ان وي سي می‌تواند ابزاری مؤثر برای تغییر الگوهای رفتار اجتماعی افراد و گروه‌ها باشد، زیرا همدلی ارتباطی، حساسیت به نیازها و تجربیات خود و دیگران را افزایش می‌دهد، توانایی بیان کلامی، مقابله همدلانه با استرس و تعارضات را توسعه می‌دهد. با این حال، تعداد کم مطالعات و محدودیت‌های روش‌شناختی، ادامه تحقیقات در مورد اثربخشی برنامه مداخله‌ای ان وي سي را با در نظر گرفتن تأثیر احتمالی عوامل موقعیتی که ممکن است هم بر عناصر برنامه و هم بر ویژگی‌های شرکت‌کنندگان بر اثربخشی آن تأثیر بگذارند، تشویق می‌کند.