این مطالعه‌ی آزمایشی، بخش دوم یک برنامه‌ی تحقیقاتی بود که برای رفع کمبود منابع در زمینه‌ی عدم خشونت در ارتباطات و فقدان یک معیار معتبر برای سنجش ابراز عدم خشونت در ارتباطات طراحی شده بود. این مطالعه از پاسخ‌های کیفی به یک سناریوی واحد که وضعیت درگیری بین شرکای صمیمی را به تصویر می‌کشید، برای توسعه‌ی یک طرح کدگذاری جهت سنجش ابراز عدم خشونت در ارتباطات استفاده کرد. نمونه‌ای متنوع از ۲۴۷ دانشجوی کارشناسی در یک دانشگاه دولتی شهری، پرسشنامه‌های سنجش سلامت جسمی و روانی {فرم کوتاه ۳۶ سوالی سلامت (SF-36، ویر و شربورن) و برنامه‌ی عاطفه‌ی مثبت و منفی (PANAS؛ واتسون و کلارک، ۱۹۸۸)}، ابراز عدم خشونت در ارتباطات {فهرست عناصر ارتباط بدون خشونت (E ان وي سي I؛ یانگ، ۲۰۰۸)}، و گرایش به عدم خشونت {آزمون عدم خشونت (NVT؛ کول و سن، ۱۹۸۴)} را تکمیل کردند.

این مطالعه اکتشافی، عناصر دو مدل از ابراز عدم خشونت در ارتباطات، یعنی مدل ارتباط بدون خشونت ( ان وي سي )، متشکل از ده کنش ارتباطی که محتوای ارتباط (آنچه فرد ارتباط برقرار می‌کند) را مشخص می‌کند، و مدل شدت/لحن (نحوه ارتباط)، را در تمایز بین ارتباط بدون خشونت و متعارف [خشونت‌آمیز] به عنوان پیوستارهای مجزا، تأیید کرد. این تمایز، از مطالعه عدم خشونت و عدم خشونت در ارتباطات، به عنوان چیزی بیش از صرفاً فقدان خشونت، پشتیبانی می‌کند. نتایج این مطالعه، مبنای امیدوارکننده‌ای برای استفاده، بررسی و احتمالاً اصلاح یک سیستم کدگذاری برای ابراز عدم خشونت در ارتباطات فراهم می‌کند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که افرادی که تمایل بیشتری به عدم خشونت دارند، از ارتباطات مثبت‌تر یا «زنده» بیشتری استفاده می‌کنند. علاوه بر این، این تمایل به عدم خشونت در زمینه و در ارتباط کلامی، تا حدودی توانایی پیش‌بینی تفاوت‌ها در سلامت روان (تأثیر مثبت بیشتر و تأثیر منفی کمتر) را دارد.