بررسی نقش ارتباط درون فردی بدون خشونت در تقویت خودپنداره ما برای تکامل شهروندی مسئول
در دوران معاصر، تعداد زیادی از افراد - به دلیل انبوهی از دغدغهها و چالشها - اغلب خود را درگیر ارتباطات درون فردی سمی یا خشونتآمیز میبینند. آنها مجبورند با موقعیتهای دشوار، انواع تعارضات درونی روبرو شوند و از استرس رنج ببرند. علاوه بر این، ارتباطات درون فردی خشونتآمیز منجر به خودپنداره منفی و کاهش عزت نفس میشود. در این زمینه است که معرفی ارتباطات درون فردی بدون خشونت - که باید در زندگی روزمره ما پرورش داده و تمرین شود - بسیار مهم میشود. با تمرین ارتباطات درون فردی بدون خشونت، یک اکوسیستم ارتباطات درونی سمی به یک اکوسیستم سالم تبدیل میشود.
وقتی عناصر ارتباط درون فردی بدون خشونت - مانند دلسوزی برای خود، مهربانی با خود، اجتناب از قضاوت نسبت به خود - جذب میشوند، خودپنداره منفی به خودپنداره مثبت تبدیل میشود. این مقاله با استفاده از خودگزارشهای باز پاسخدهندگانی که به تمرین ارتباط درون فردی بدون خشونت گرایش داشتهاند، به طور دقیق به این بُعد خواهد پرداخت. علاوه بر این، این مقاله بررسی خواهد کرد که چگونه خودپنداره مثبت، که با استفاده از ارتباط درون فردی بدون خشونت تکامل مییابد، به عمل نوعدوستانه، یک عنصر اساسی شهروندی مسئولانه، جهت میدهد. هدف اصلی این مقاله تلاش برای ایجاد پیوند ذاتی بین ارتباط درون فردی بدون خشونت و نقش آن در توسعه خودپنداره مثبت است که جای خود را به عمل نوعدوستانه میدهد.