این مقاله به بررسی گوش دادن همدلانه در سنت ارتباط بدون خشونت (ان وي سي) می‌پردازد و خاطرنشان می‌کند که این سنت به عنوان یک شیوه طراحی‌شده از ارتباط بین فردی ، «متعلق به پیشرفت به سوی جهانی بهتر» درک می‌شود ( هیوز ۲۰۱۸ ). در این سنت، همدلی «درک محترمانه‌ای از آنچه دیگران تجربه می‌کنند» در نظر گرفته می‌شود... ما به دیگران زمان و فضایی را که برای بیان کامل خود و درک شدن نیاز دارند، می‌دهیم ( روزنبرگ ۲۰۱۵ : ۹۱-۹۲). تحلیل این مقاله از ابزارهای زبان‌شناسی کارکردی سیستمی استفاده می‌کند تا نشان دهد که این درک همدلانه توسط همدلی‌کننده‌ای حاصل می‌شود که از طریق یک الگوی زبانی از پیشرفت موضوعی مداوم و مشترک اطلاعات جدید طنین‌انداز شده ، از کاوش گوینده در احساساتش حمایت می‌کند . این مقاله بینش‌هایی در مورد سازوکار زبانی که ان وي سي به عمل همدلی قدرت می‌بخشد، ارائه می‌دهد

ویدیوی مرتبط: https://www.youtube.com/watch?v=esdPRKeZB4U