هوش هیجانی (EI) به توانایی شناسایی و مدیریت احساسات خود و همچنین احساسات دیگران اشاره دارد (گلمن 1995). این مفهوم شامل چهار ظرفیت یا مهارت شخصی و بین فردی است: (1) خودآگاهی، ظرفیت درک احساسات و عواطف خود و تشخیص چگونگی تأثیر آنها بر ما و دیگران، یعنی افکار، احساسات بدنی، اعمال و تعاملات ما در هر لحظه معین است. این حوزه، سنگ بنای هوش هیجانی است. (2) خودمدیریتی شامل خودتنظیمی و انگیزه است. خودتنظیمی، توانایی کنترل احساسات مخرب و واکنش‌های خودکار مرتبط با آن قبل از عمل است که امکان ایجاد محیط‌های قابل اعتماد، تاب‌آوری و اثربخشی را حتی در شرایط استرس‌زا یا خصمانه فراهم می‌کند. انگیزه مربوط به انگیزه برای دنبال کردن اهداف با پشتکار است، نه برای پاداش‌های خارجی، بلکه از طریق انگیزه ذاتی. (3) آگاهی اجتماعی، توانایی درک احساسات و دیدگاه‌های افراد دیگر و...