اثربخشی برنامهای برای توسعه ارتباط بدون خشونت در میان نمونهای از کودکان
کودکان به شدت نیاز دارند که نیازهایشان برای آزادی، استقلال و کارایی دیده شود و پیامهای حمایت، عشق و عدالت دریافت کنند. اهمیت آموزش روشهای مؤثر ارتباط بدون خشونت به کودکان، در ایجاد پیوندی بدون خشونت، چه بین کودک و خودش و چه بین او و دیگران، نهفته است.
ارتباط بدون خشونت ( ان وي سي ) روشی ارتباطی مبتنی بر تمرکز بر ایجاد روابط همدلانه است (روزنبرگ، ۲۰۰۳) و هدف اصلی ارتباط بدون خشونت ایجاد ارتباط بهتر بین افراد است و این کار با آگاهی از احساسات و نیازهای خود و همچنین آگاهی از احساسات و نیازهای دیگران انجام میشود، همانطور که (روزنبرگ، ۲۰۰۴) گفته است: «ارتباط با آنچه در لحظه حال درون ما زنده است».
مسئله مطالعه: مسئله مطالعه حاضر در پرسشهای زیر مشخص میشود: اثربخشی این برنامه در توسعه ارتباط بدون خشونت در نمونهای از کودکان چیست؟
هدف مطالعه: مطالعه حاضر به دنبال دستیابی به موارد زیر است: اعتبارسنجی اثربخشی برنامه در توسعه ارتباط بدون خشونت در نمونهای از کودکان.
فرضیه مطالعه: بین میانگین نمرات کودکان گروه آزمایش در اندازهگیریهای قبل و بعد از اجرای برنامه در مقیاس ارتباط بدون خشونت، تفاوت آماری معناداری وجود دارد. بین میانگین نمرات کودکان گروه کنترل در اندازهگیریهای قبل و بعد از اجرای برنامه در مقیاس ارتباط بدون خشونت، تفاوت آماری معناداری وجود ندارد. بین میانگین نمرات کودکان گروه آزمایش و گروه کنترل در پسآزمون در مقیاس ارتباط بدون خشونت برای کودکان، تفاوت آماری معناداری به نفع گروه آزمایش وجود دارد. بین میانگین نمرات کودکان گروه آزمایش در پسآزمون و پیگیری پسآزمون در مقیاس ارتباط بدون خشونت .
نمونه مطالعه: این مطالعه بر روی (40) کودک (پسر و دختر) انجام شده است. (20) کودک گروه آزمایش و همچنین (20) کودک گروه کنترل، بین (9 تا 12) سال سن دارند.
ابزارهای مطالعه: این مطالعه شامل ابزارهای زیر است: برنامه توسعه ارتباط غیرخشونتآمیز (تهیه شده توسط محقق). مقیاس ارتباط غیرخشونتآمیز برای کودکان (تهیه شده توسط محقق). مقیاس وضعیت اقتصادی-اجتماعی خانوادههای مصری (تهیه شده توسط: عبدالعزیز الشخص، ۲۰۱۳).
روشهای آماری: آزمون ویلکاکسون، آزمون من ویتنی.
نتیجه مطالعه: اعتبار فرضیه اول مبنی بر اینکه تفاوت آماری معناداری بین میانگین نمرات کودکان گروه آزمایش در اندازهگیریهای قبل و بعد از اعمال برنامه در مقیاس ارتباط بدون خشونت وجود دارد. اعتبار فرضیه دوم مبنی بر اینکه هیچ تفاوت آماری معناداری بین میانگین نمرات کودکان گروه کنترل در اندازهگیریهای قبل و بعد از برنامه در مقیاس ارتباط بدون خشونت وجود ندارد. اعتبار فرضیه سوم مبنی بر اینکه تفاوت آماری معناداری بین میانگین نمرات کودکان گروه آزمایش و گروه کنترل در پسآزمون در مقیاس ارتباط بدون خشونت برای کودکان به نفع گروه آزمایش وجود دارد. اعتبار فرضیه چهارم مبنی بر اینکه هیچ تفاوت آماری معناداری بین میانگین نمرات کودکان گروه آزمایش در پسآزمون و پیگیری اعمال برنامه در ارتباط بدون خشونت .