کوچینگ (رهیاری) به عنوان یک فرآیند رابطه‌ای برای تسهیل تغییر و رشد پایدار، به سرعت در آموزش پزشکی در حال پیشرفت است. کوچینگ می‌تواند با بهبود خوداندیشی، انگیزه، سرمایه روانشناختی و ایجاد و دستیابی به هدف، از فراگیران در پزشکی اورژانس در هر مرحله‌ای حمایت کند. کوچینگ، متفاوت از مدل‌های سنتی مشاوره و راهنمایی، ممکن است مدلی جدید برای بسیاری از مربیان باشد.

مقدمه‌ای بر مفاهیم کلیدی مربیگری و روش‌های اجرای آنها در پزشکی اورژانس ارائه شده است. مربیان باتجربه از طیف متنوعی از مدل‌ها و تکنیک‌هایی استفاده می‌کنند که ممکن است برای مربیان تازه‌کار جدید باشد. این مقاله خلاصه‌ای از انواع مدل‌ها، نظریه‌ها و حوزه‌های محتوایی مربیگری را ارائه می‌دهد که می‌توانند با نیازهای مراجع و زمینه موقعیتی - چه بخش اورژانس با سرعت بالا و چه دفتر عضو هیئت علمی - تطبیق داده شوند.