مدل ساختاری اثربخشی ارتباط بدون خشونت در آموزش بر پیشرفت تحصیلی، خودکارآمدی و خوش‌بینی تحصیلی دانش‌آموزان دیرآموز با نقش میانجی روش تدریس

هدف از پژوهش توصیفی-همبستگی حاضر، تعیین اثربخشی آموزش ارتباط بدون خشونت ( ان وي سي ) در آموزش بر پیشرفت تحصیلی، خودکارآمدی و خوش‌بینی تحصیلی دانش‌آموزان دیرآموز با نقش میانجی روش تدریس است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش‌آموزان دوره متوسطه دوم شهرستان لنده بود. با استفاده از جدول مورگان، 242 نفر به روش نمونه‌گیری طبقه‌ای انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های ارتباط بدون خشونت در آموزش Marshall B. Rosenberg، مقیاس عملکرد تحصیلی فام و تیلور، مقیاس خودکارآمدی دانش‌آموز مورگان-جینکز (MJSES)، پرسشنامه خوش‌بینی تحصیلی دانش‌آموز تسچنن-موران و روش‌های تدریس رجبی استفاده شد. داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی ساده و مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) در نرم‌افزارهای SPSS-22 و AMOS-2020 تجزیه و تحلیل شدند.

یافته‌ها نشان داد که آموزش ان وي سي با نقش میانجی روش تدریس، به طور مستقیم و غیرمستقیم بر پیشرفت تحصیلی، خودکارآمدی و خوش‌بینی تحصیلی دانش‌آموزان دیرآموز شهرستان لنده تأثیر معناداری دارد. شاخص‌های برازش مدل و RMSEA برابر با 0.21 نشان دهنده کفایت بالای مدل است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش ان وي سي کیفیت فرآیند یادگیری را در دانش‌آموزان دیرآموز افزایش می‌دهد و منجر به کاهش بسیاری از چالش‌های رفتاری، عاطفی، روانی و اجتماعی می‌شود. با این وجود، نباید از نقش عوامل میانجی مانند روش‌های تدریس غافل شد، زیرا آنها اثربخشی آموزش ان وي سي را در آموزش افزایش داده و پیشرفت این دانش‌آموزان را تسهیل می‌کنند.