در فرآیند بازگشت به جامعه، جامعه همزمان هم یک مانع بزرگ و هم یک منبع اصلی است. از یک سو، کاهش کلی مشارکت اجتماعی و تعهد مدنی به عنوان یک مشکل عمومی پیش روی جوامع دموکراتیک شناخته شده است (Putnam, 2000; Barber, 1992).

در همین راستا، به نظر می‌رسد چشم‌انداز حفظ زندگی مدنی امن، مولد و از نظر اقتصادی پایدار در جوامعی که با هزاران نفر از زندان بازگشته‌اند، حتی بسیار کمتر شده است (رز و کلیر، ۱۹۹۸). یکی از دلایل اصلی این امر، موانع ساختاری بر سر راه شهروندی مولد است که افراد در حال حاضر یا سابقاً تحت نظارت اصلاحی با آن مواجه هستند.