Kadınların doğuma bakış açılarının bir sonraki nesle “korku” olarak aktarılmasıyla, nesiller boyu “doğum, korkulan bir fenomen” olarak algılanır. Doğum sonu psikolojik yönden daha sağlıklı olmanın yolu, kadının doğuma yönelik güzel anılar biriktirmesinden ve olumlu duygular hissetmesinden yani doğum memnuniyetinden geçer. Sağlık personelinin olumlu o olumsuz tutumları gebelerde doğum korkusuna yön verebilmektedir. Bu makalenin amacı doğum korkusunda dışsal faktörlerin katkısını incelemek, korkuyu dönüştürme yöntemlerini örneklendirerek, klinisyenlerin zihin-beden bağlantısına dikkatlerini çekerek, holistik bakım doğrultusunda sunmaktır. Sağlık personaleli doğum yapan kadın ile şiddetsiz iletişim teknikleri doğrultusunda yargılamadan, şefkatli bir dille e ihtiyaç odaklı bir doğum bakım modeli sunabilir. Doğum öncesi dönemde farkındalıkla doğuma hazırlık eğitim modelinin kullanılması, doğum ortamlarının iyileştirilmesi, doğum sırasında gebelerin ihtiyacı olan mahremiyetin sağlanması ile başlanabilir. Doğum başladığı andan itibaren desteklenmiş, sıcak ortamlarda, yargılayıcı tutumdan uzak, şefkat dilli bir yaklaşım, doğum memnuniyetini arttırabilir. Bu yolla olumsuz doğum hikayeleri azalıp, gelecek nesillere güzel doğum hikayeleri y korkusuz doğumlar bırakılabilir.

Al transmitir a la siguiente generación las perspectivas de la experiencia del parto de las mujeres como "miedo", el parto se percibe como un "fenómeno traumático". Para lograr una mayor salud psicológica en el posparto, lo que se denomina satisfacción con el parto, es posible acumular buenos recuerdos del mismo y experimentar emociones positivas. Las actitudes, tanto positivas como negativas, del personal sanitario pueden influir en el miedo al parto en las mujeres embarazadas. El propósito de este artículo es examinar la contribución de los factores externos al miedo al parto, ilustrar métodos para transformar dicho miedo, destacar la conexión mente-cuerpo del personal clínico y orientarlos hacia una atención holística. El personal sanitario puede presentar un modelo de atención al parto centrado en las necesidades de la mujer, sin prejuicios, en consonancia con comunicación noviolenta y con un lenguaje compasivo. Esto puede comenzar con la aplicación del formación , la mejora del entorno del parto y la provisión de la privacidad necesaria durante el mismo. Un enfoque compasivo, apoyado desde el momento del parto y en un entorno cálido, alejado de actitudes prejuiciosas, puede aumentar la satisfacción con el parto. De esta forma, se pueden reducir las historias negativas sobre partos y
dejar para las generaciones futuras historias de partos hermosas y partos sin miedo.