Sosyal ve duygusal olarak dezavantajlı ve iyi desteklenen, çok çeşitli geçmişe sahip ailelerden gelen çocukların birlikte eğitim gördüğü, farklı bir sınıfta ilkokul öğretmeni olarak çalışıyorum. Bu heterojenlik içinde, herkesin kendini güvende ve hoş karşılanmış hissettiği bir topluluk oluşturmak günlük bir zorluk. Şiddetsiz İletişim bu konuda bana yardımcı oluyor. Herkesi görebilmenin ve ebeveynleri ve çocukları bir topluluk haline getirme konusunda destekleyebilmenin yollarını bulduğum için çok minnettarım. Tüm çocukların potansiyellerini ve çok özel güçlü yönlerini geliştirmelerine yardımcı olabiliyorum.
Ailemle olan hayatımda: Zürafa masamızda oturuyor. Yaptığımız her şeyin bir ihtiyacı karşıladığını hatırlamama yardımcı oluyor. 15 yaşındaki oğlum sürekli beni zorlayan veya tetikleyen stratejiler seçiyor. Tekrar tekrar, bilinçli olarak konularımı ele alıyorum ki kendimi geliştirebileyim ve gerçekten ne istediğimi bulabileyim. Benim için en önemli şey, dalgalar ne kadar yüksek olursa olsun, bağlantıyı korumak; bunu onunla çok sık uygulayabiliyorum.
9 yaşındaki koruyucu kızıma güvenlik ve sevgi vermek ve aynı zamanda ihtiyaç duyduğu rehberliği sağlamak, Şiddetsiz İletişim sayesinde tekrar tekrar farkında olup üzerinde düşünebildiğim bir şey. Özellikle maalesef akıl hastası ve travma geçirmiş olan biyolojik ebeveynleriyle olan teması beni çok zorluyor. Onların büyük acılarını ve ihtiyaçlarını, aynı zamanda koruyucu kızımın ve ailemizin ihtiyaçlarını görüyorum ve biz de güçlü bir koruma ve güvenlik ihtiyacı duyuyoruz. Ebeveynlerine derin bir empati duyabildiğim ve aynı zamanda koruyucu güç uygulayabildiğim için çok minnettarım.
Kişisel özgürlük ve özerklik ihtiyacım nedeniyle, eskiden açık ilişkilerde yaşama stratejisini seçiyordum. Sadece üç yıldır tek eşli bir ilişki içindeyim. (Ne kadar şanslıyım ki, partnerim de Şİ seviyor ve yaşıyor!) İhtiyaçlarımı hissetmek ve cesur, dürüst isteklerde bulunmak benim için bir macera ve büyük bir öğrenme alanı; çünkü her zaman kendi ihtiyaçlarımın sorumluluğunu tamamen üstleniyorum ve onun da kendi ihtiyaçlarının sorumluluğunu üstlenmesine izin veriyorum. Ancak her şeyden önemlisi, kendimi kabul ederek ve olduğum gibi olmama izin vererek aradığım özgürlüğü kendi içimde bulduğumu keşfettim.
Bir Şİ eğitmen olarak, Şİ eğitimini gönüllü olarak almayan kişilerle (çoğunlukla eğitimcilerle) de çalışıyorum. Şİ şüpheyle yaklaşan bu insanlarla çalışabilmekten de minnettarım. Onlara uyum sağlamak, ihtiyaçlarını anında hissetmek ve aramızda bir bağ kurabilmek için onlara nasıl ulaşabileceğimi anlamak beni zorluyor ve bunu heyecan verici buluyorum.
