Ranjitha Jeurkar üniversitede gazetecilik okudu ve memleketi Hindistan'da yazılı ve görsel medyada muhabir olarak kariyerine devam etti. Aldığı eğitim nedeniyle insanların otomatik olarak iyi bir iletişimci olacağını varsaydığını düşünüyor. Bu varsayıma kendisi de inanmıştı. "Bak," demişti kendi kendine. "İletişim alanında bir diplomam var ve bu konuda iyi olmam gerekiyor."
Eğitimli bir iletişimci, ama…
Gerçekten de, gazetecilik eğitimi onu "çok gerçekçi bir düzeyde" hikaye anlatımında çok başarılı kılmıştı. Bir kaynağa baskı yapabilir ve bir hikaye uğruna gerçeklerin derinliklerine inebilirdi. Ama konu kendi ihtiyaçlarına gelince donup kalıyordu. "Zor soruları sormam gerekiyordu," diye düşünüyor. "Ama patronumdan bir gün izin istemek zorunda kaldığımda... benim için çok zordu!"
Yıllarca süren iletişim eğitimi ve çalışmaları, ona "içimde olanları nasıl ifade edeceğim konusunda pek bir şey öğretmedi" diye düşündü. Aldığı eğitim, bir adım daha ileri gidip şu soruları sormasına olanak sağlamamıştı: "Dünyada olup bitenlere ve dünyada olup bitenleri gördüğümde içimde olup bitenlere, hatta ailemde, ilişkilerimde, hayatımda, kariyerimde içimde olup bitenlere nasıl tepki veriyorum?"
Dolayısıyla, meslek hayatının son derece stresli bir döneminde, Şiddetsiz İletişim tesadüfen denk geldi.
Şiddetsiz İletişim Bulmak
Ranjitha'nın partneri bir gün yanına geldi ve "Bangalore'da bir Şiddetsiz İletişim atölyesi var. Gider misin?" dedi. Hemen savunmaya geçti. "Ne anlatıyorsun? Öfke kontrolü derslerine ihtiyacım var?"
“Hayır,” dedi ve Şİ keşfetmeyi düşündüğü bir şey olduğunu, ancak o günlerde gidemediği için Ranjitha’nın gidip orayı incelemesini ve birlikte öğrenmelerini istediğini açıkladı.
“Ben de gittim,” diyor. “Ve Şiddetsiz İletişim aracılığıyla kendini tanıdıkça Şİ, duygularıyla ne yapacağını bilmediğini fark etti. “Özellikle öfke gibi duygular,” diye hatırlıyor şimdi dürüstçe. “Biraz otomatik pilotta olmak gibiydi. Bir şey patlayana kadar, ‘Evet, evet, her şey yolunda’.”
Şİ ile Zorlukların Üstesinden Gelmek
Ranjitha'nın zorlukları, Şİ benimsedikten sonra sihirli bir şekilde ortadan kaybolmadı. Aksine, bu uygulama yavaş yavaş hayatının bir parçası haline geldi.
O zamanlar, Şİ sadece birkaç sertifikalı eğitmenbu geniş ülkede eğitmenve Avrupa'dan gelen konuk Şİ eğitmendiye düşünmeden özgünlüğe yer veren bir şeydi. Acaba burada bir şey söylemem uygun olur mu?'
Yeni bir şey öğrenirken hayat durmuyor. Ama zamanla, profesyonel hayatındaki zorlukların üstesinden gelmenin bir yolunu buldu. “ Şİ aslında bana iş yerinde çok zorlu bir durumda hangi adımı atmak istediğime karar verme konusunda netlik sağladığını fark ettim,” diyor. “Bana olanlar hakkında konuşmak için bir dil verdi ve aynı zamanda empati ve destekle yanımda olan bir topluluğun desteğini de sağladı. Çünkü bir iş yerinde olup biten bir şeye karşı sesinizi yükseltmek istediğinizde, işler çok hızlı bir şekilde yalnızlaşabiliyor.”
Şİ , ona birçok sorunun üstesinden gelmesine yardımcı olacak bir yol haritası sağladığını keşfetti: “Yaşadığım bu deneyimlerle ne yapmalıyım? Onlara nasıl odaklanabilirim? Onlara sadece tepki vermek yerine, onları nasıl gerçekten deneyimleyebilirim? Ve bununla ne yapmalıyım? Sesimi yükseltmeli miyim? Yükseltmem gerektiğinde nasıl sesimi yükseltmeliyim?”
İşte o anda "gerçekten de ' Vay canına!' diye düşündü. " anladı Şİ onu fark edebildiğinden çok daha fazla yönden güçlendirdiğini
"Ve kısa süre sonra düşündüm ki, evet, bunu diğer insanlarla da paylaşmak istiyorum."
Deneyimler Yoluyla Paylaşım
Ranjitha, Şiddetsiz İletişim paylaşmaya tam zamanlı olarak kendini adamak için medya kariyerini bıraktı. Kişisel ve profesyonel olarak güçlenme alanları yaratmak için kendi deneyimlerinden kaynaklanan empatiyi ortaya koyuyor.
Bugün, Şiddetsiz İletişim Merkezi'nde sertifikalı eğitmen olarak çalışan Ranjitha, Şİ bireyler, gruplar ve kuruluşlarla paylaşıyor. Çalışmalarına, iletişim sektöründen edindiği bilgileri, ruh sağlığı konusundaki farkındalığını ve bir sivil toplum kuruluşuyla iş yeri ruh sağlığı programları tasarlama deneyimini getiriyor.
