35 yaşındayım ve Marshall'ın kitabını 2013'te okudum. O zamanlar Budizm ve insan ruhsal doğasıyla gerçekten ilgileniyordum. Ama bir şey eksikti: Günlük hayatınızı ve sorunlarınızı, travmalarınızı ve geçmişinizi ruhsal yönünüzle nasıl uzlaştırıyorsunuz?
kitabını okumak Şiddetsiz İletişimbana ihtiyacım olan cevapları verdi ve her gün, uyumadan önce kendi başıma pratik yapmaya başladım; günümü gözden geçirir ve kendimin/başkalarının duygularını ve ihtiyaçlarını (karşılanmış veya karşılanmamış) bulmaya çalışırdım. 
karşılaştığımda Şİ eğitmen, pratiğim bedenimde gerçekten sağlamlaştı, Şİ. Aynı zamanda, "Tamam, bir noktada onun olduğu yerde olmak istiyorum, hayata katkıda bulunmak istediğim yer orası" diye düşündüm. Birkaç yıl sonra, gerçekten başladım ve sürekli pratik yaptım...

Şİ ihtiyaçlarımı karşılamayan davranışlarda bulunanlara karşı daha şefkatli olmamda bana gerçekten yardımcı oldu. Nereden geldiklerini anlayabiliyor, onlarla ilişki kurabiliyor ve böylece bulundukları yeri kabul edebiliyorum. Ayrıca vermenin, almanın sevincini de gerçekten tadabiliyorum.

Hayatım boyunca çok yoğun olduğum, olaylara çok güçlü duygular beslediğim ve anlaşılmamanın da ayrı bir acı kaynağı olduğu söylendi. Şimdi ise bu yoğunluğu memnuniyetle karşılıyorum, kaynağını anlayabiliyorum ve hem kendi ihtiyaçlarımı hem de başkalarının ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde hareket edebiliyorum.

Artık bir ilkokul öğretmeniyim ve Şİ kendim için yaşamanın, etkileşimde bulunduğum çocukları ve yetişkinleri (iş arkadaşlarım, ebeveynler) nasıl etkilediğini kesinlikle görebiliyorum. Şİ meslektaşlarımla paylaşmak istiyorum ki onlar da kendileri için yaşayıp çocuklar için rol model olabilsinler. Bugün kendimi genç bir yetişkin olduğumdan daha huzurlu hissediyorum ve başkalarının da kendi yollarını bulmaları için Şİ paylaşmak istiyorum.