Üniversitede Harvard'da İngiliz ve İbranice Edebiyatı okudum, ardından Stanford Öğretmenlik Eğitim Programı aracılığıyla öğretmenlik sertifikası aldım ve lisede İngilizce ve drama öğretmeni olarak çalışmaya başladım. Beş yıl öğretmenlik yaptıktan sonra, eğitimi daha geniş bir perspektiften düşünmek istedim, bu yüzden müfredat ve öğretmenlik eğitimi alanında doktora yapmak için Stanford'a geri döndüm. Okulun çocuklar için nasıl daha anlamlı olabileceğini araştırmayı amaçladım. Araştırmam, öğrenciler için anlamlı olabilecek konuların -ahlaki, varoluşsal ve manevi öneme sahip konuların- liselerde nasıl işlendiğine veya işlenmediğine odaklandı. Ne yazık ki, gençleri büyüleyecek gibi görünen ve bir demokrasinin vatandaşları için hayati önem taşıyan sorular, örneğin "Adil bir savaş ne anlama gelir?" veya "Bilimsel araştırmaya sınırlar koymalı mıyız?" gibi sorular, gözlemlediğim sınıflarda neredeyse hiç tartışılmıyordu. Bu konu üzerine yaptığım araştırmayı paylaştığım " Sınıfta Ahlaki Sorular".

Daha sonra, daha eşitlikçi, esnek, kişiselleştirilmiş ve anlamlı okullar yaratmaya odaklanan ulusal bir kar amacı gütmeyen okul reformu kuruluşu olan Temel Okullar Koalisyonu'nun (CES) yöneticiliğini üstlendim. Bu okullar, insanları yaşayabilir bir demokrasiye katılım için gerekli becerilerle donatacaktı. CES'te görev yaparken, "Sorgulama Temelli Öğretim" ve "Küçük Ölçekli Okullar Seçmek" kitaplarının ortak yazarlığını yaptım.

Bu arada, inanılmaz bir şans eseri Inbal Kashtan ile tanışıp evlendim. Çiftlerle yaptığım çalışmanın açıklamasında da belirttiğim gibi, Inbal ve ben ilişkimizin başlangıcında Şiddetsiz İletişim ( Şİ ) fikirlerini benimsemiştik. Her halükarda bir çift olarak iyi anlaşırdık diye düşünüyorum. Ancak biliyorum ki, ilk yıllarımızda geliştirebildiğimiz derin güven, zor zamanlarla başa çıkma yeteneğimiz, kopmalardan sonra yapabildiğimiz hızlı onarımlar - bunların hepsi Şİ dayalı bilinçli iletişim pratiğimiz sayesinde büyük ölçüde gerçekleşti.

Oğlumuz Yannai doğduğunda, ebeveynlikte de Şİ fikirlerini hayata geçirmeye çalışmaya karar verdik. Bu, üçümüz için inanılmaz bir yolculuk oldu. Birlikte, Yannai'nin kendi merakları, tutkuları, kendi temposu ve akışı doğrultusunda evde eğitim almasına karar verdik (ve yol boyunca kararımızı değiştirdik). Inbal ve ben bu çabada önemli destekleyici roller üstlendik. Birlikte okuduğumuz kitapların isimlerini veya üçümüzün "Yaşam Laboratuvarı" adını verdiğimiz evde eğitimimizin bir parçası olarak çıktığımız maceraları listelemek çok yer kaplar. Gerçekten de bitkiler ve hayvanlar, yıldızlar ve galaksiler, beherler ve ocaklar, kayalar ve nehirlerle dolu bir yaşam laboratuvarıydı. O yıllardaki birlikteliğimiz ve karşılıklı keşiflerimiz için minnettarım. Birçok yönden, üçümüz de Yaşam Laboratuvarı'nda öğrenciydik ve çok şey öğrendik. Ne yazık ki, "Yaşam Laboratuvarı" artık resmen mevcut değil. Yannai üniversiteye gitti, 2020 baharında mezun oldu ve şimdi yüksek lisans eğitimine devam edecek.

Evimizdeki o "Yaşam Laboratuvarı" yıllarında İnbal, Şiddetsiz İletişim. En tutkulu olduğu proje ise Şİ ebeveynlikte kullanmaktı. İnbal, ebeveynlik pratiğinin hayati bir sosyal adalet çalışması olabileceğine inanıyordu ve diğer birçok program ve uygulamanın yanı sıra, Şİ "yavruları" ABD'nin dört bir yanında ve diğer ülkelerde devam eden Şİ kitabını geliştirdi çok sevilen bir öğretmeni oldu ilk Aile Kampı'nı; ebeveynlerin öğrenip diğer ebeveynlerle paylaşmaları için bir yol olan Ebeveyn Akran Liderlik Programı'nı; ve ile ebeveynlik hakkında bilgi edinmek için hala başvurulan bir kaynak olan " Şİ. İnbal o yıllarda kanserle de mücadele etti. Ne yazık ki 2014 yılında vefat etti. Onun anısı benim ve birçok kişi için büyük bir nimettir. Kalbinizden Ebeveynlik"

O yıllarda daha fazla esnekliğe sahip olmak için okul reformu dünyasındaki işimden ayrıldım, serbest meslek sahibi oldum ve daha çok Şİ öğretmeye ve çift koçluğuna odaklandım. 2006'dan beri çok çeşitli bağlamlarda Şİ öğretiyor ve iletişim koçluğu yapıyorum. Bu iş benim için büyük bir nimet oldu çünkü konuşma şeklimizin tüm ilişkilerimizde çok önemli olduğuna inanıyorum ve daha başarılı iletişimi mümkün kılan becerileri ve farkındalığı paylaşma konusunda tutkuluyum. Ayrıca 2006'dan beri Mandel Öğretmen Eğitmenleri Enstitüsü'nde öğretim üyesi olmaktan da mutluluk duyuyorum; burada temel ilkelerimizden biri de "konuşma şeklimiz önemlidir" ilkesidir

Ders vermediğim veya müşterilerimle çalışmadığım zamanlarda, Kaliforniya'nın Oakland tepelerindeki sevgili sekoya ormanlarında yürüyüş yapmayı ve vahşi doğada kamp kurup yürüyüşe çıkmayı çok seviyorum. Aşağıda, Kanada Kayalık Dağları'nda yürüyüş yapma şansına sahip olduğum büyük bir şans var.