Küçük bir kız çocuğuyken bile, birlikte geçirdiğimiz hayatın, hayata katıldığımız sonsuz sayıda bakış açısı, deneyim ve kalbin farklı noktalarıyla karakterize edildiği benim için açıktı. Aynı netlikle, bu bakış açısı çeşitliliğinin, zenginleşme, etkileşim, topluluk oluşturma ve anlayış alanlarının genişlemesi için bir fırsat olmaktan ziyade, çoğu zaman güvensizlik, ayrılık, dışlanma, gerilim, şiddet ve hiyerarşi kaynağı olduğunu fark ettiğimi hatırlıyorum; oysa bu durum, tüm benzersizliklerimizin ve aynı zamanda ortak insanlığımızın değerinin farkına varılmasından kaynaklanıyor.

Bütün bunlarla karşı karşıya kaldığımda, diyalogda olabildiğince kendim olmaya, dinlemeyi öğrenmeye, kendimi ifade etmeye ve daha büyük bir hassasiyetle, olabildiğince çok ortak zemin bulma niyetiyle iletişim kurmaya duyduğum arzuyu kısa sürede hissettim. Ve bir sonraki adım, enerjimi sadece kişisel düzeyde değil, aynı zamanda bir dünya vatandaşı olarak ait olduğum ilişkiler ve sistemler için de giderek daha fazla adamaya, biz insanlar ve çevremiz arasındaki bağlantı ve işbirliği olanaklarını geliştirmeye ve kolaylaştırmaya yönelik arzu oldu.

Çalışmalarım boyunca duyarlılıklarımı geliştirerek, tutkulu hale gelerek ve Ezilenlerin Tiyatrosu'nu farkındalık ve aktif katılım aracı olarak önererek, bu niyetimi daha da güçlendirdim ve 2017'de Şiddetsiz İletişim ile tanıştığımda temel ve güçlü bir ivme kazandı; o zamandan beri bana eşlik etti ve yolumu aydınlattı. Daha adil ve bağlantılı yaşam ilişkilerine ve sistemlerine katkıda bulunma arzusuyla dolu, heyecanlı ve mutlu bir şekilde buradayım!