Şiddetsiz İletişim ( Şİ ) ile hikayem, Şubat 2010'da bir Sevgililer Günü akşamı Thomas D'Assembourg'un bir konferansında başladı. Gerçek bir aydınlanmaydı: İnsanlığın özünde, her şeyden önce insanların birbirlerinin iyiliğine katkıda bulunmak ve hayata özen göstermek istediği önermesiyle, derin algılarımla ve özlemlerimle yankı bulan bir insanlık görüşü keşfettim. Aynı zamanda, ihmal edilen ihtiyaçların yargılama, şikayet, talep ve suçluluk duygusu şeklinde ifade edildiğinde, hem kendi içimde hem de çevremde var olan şiddetin farkına vardım.
Bu farkındalık o kadar etkili oldu ki, beni yeni bir öğrenme ve dönüşüm yoluna soktu ve kademeli olarak Hélène Domergue ve Issâ Padovani ile AI- Şİ eğitim programını (2012-2015) ve ardından ACERTIF sertifikasyon programını (2016-2020) takip etmeme rehberlik etti. Kolaylaştırıcı ve eğitmen olarak üstlendiğim bu ikili roller, Şİ faaliyetlerime entegre etme konusunda tutkulu olduğum için doğal olarak mesleki yönelimimde bir değişikliğe yol açtı.
2017 yılında, kilit isimlerden biri olan Hélène Domergue ile birlikte AI- Şİ programının öğretim ekibine katıldım. Birkaç yıldır bu eğitimde büyük bir coşkuyla iş birliği yapıyorum. Bu üç yıllık programlarda özellikle keyif aldığım şey, iyileştirici rol yapma pratiğini derinleştirmeye devam etmek ve gücünü deneyimlemektir. Ayrıca, desteklenen kişilerin kişisel sorumluluğunu, onurunu ve egemenliğini teşvik eden bir yaklaşımı aktarmayı da takdir ediyorum. Bireysel dönüşümlerin, daha fazla insanlık, barış ve paylaşım yönünde toplumsal evrim için bir ön koşul olduğuna inanıyorum.
Şİ öğretmeye motive olduğum diğer bağlamlarla karşılaştırıldığında, bir eğitimci olarak mesleki deneyimim ve üç çocuk annesi olarak deneyimim beni bazen eğitim, kurumlar ve ebeveynlik alanlarına yönlendiriyor. Aynı zamanda, ilişkileri ve insanların çeşitliliğini sevdiğimi söyleyebileceğime inandığım için, genel olarak her türden kitleyle çalışmaktan ilgi duyuyorum.
Mon histoire avec la CNV commence un soir de Saint Valentin, en février 2010, lors d’une conférence de Thomas D’Assembourg. Ce fut un véritable coup de foudre : je découvre une vision de l’humain qui répond à mes perceptions et aspirations profondes, notamment à travers le postulat que dans son essence d’origine, l’être humain aime par-dessus tout contribuer au bien-être les uns des autres et prendre soin de la vie. En même temps je prends conscience de la violence, en moi et autour de moi, quand les besoins négligés s’expriment sous la forme de jugements, de plaintes, d’exigences, de culpabilisation.
Le déclic est suffisamment bouleversant pour m’entrainer sur une nouvelle voie d’apprentissage et de transformation qui m’amène petit à petit à suivre le cursus en AI-CNV avec Hélène Domergue et Issâ Padovani (2012-15), puis la filière ACERTIF (2016-20). Ces 2 casquettes d’accompagnante et de formatrice me conduisent tout naturellement vers un changement d’orientation professionnelle car j’ai à cœur de mettre la CNV au cœur de mes activités.
En 2017 je rejoins Hélène Domergue dans l’équipe pédagogique du cursus AI-CNV dont elle est personne source. C’est avec beaucoup d’enthousiasme que je coopère depuis plusieurs années dans cette formation. Ce qui me plait particulièrement lors de ces cursus sur 3 ans c’est de continuer d’approfondir le jeu de rôle de guérison et d’en expérimenter sa puissance. J’apprécie aussi de transmettre une posture qui favorise qui favorise la responsabilisation personnelle, la dignité et la souveraineté des personnes accompagnées. Je nourris la confiance que les transformations individuelles sont le préalable de l’évolution de la société vers davantage d’humanité, de paix et de partage.
Par rapport aux autres contextes où j’ai de l’élan à transmettre la CNV, mon expérience professionnelle d’éducatrice et mon vécu de maman de 3 enfants m’orientent de temps en temps vers les domaines de l’école, de l’institution et de la parentalité.
En même temps, à priori, tous les publics peuvent susciter mon intérêt car je crois pouvoir affirmer que j’aime la relation et les gens dans leur diversité.
