ŞIDDETSIZ İLETIŞIM İLE TANIMADAN ÖNCE
Öğrendiğim kalıplara dayanarak çevremdeki insanlarla iki şekilde ilişki kurabiliyordum. Ya kendimi savunmayıp söylenenleri ya da başkalarının istediğini varsaydığım şeyleri yapıyordum, ya da diğer kişiyi hesaba katmadan kendi fikrimi uyguluyordum. Bu çözümlerin hiçbiri aidiyet duygusuna yol açmadı. Ancak, çevremdeki insanlardan öğrendiklerim bunlar.
BENİM HİKAYEM
1996 yılında Marshall B. Rosenbergile tanıştım. Benim de dahil olduğum, tanıştığı insanlarla öyle derin bir empatiyle konuşabiliyordu ki, bu bana daha önce hiç yaşamadığım bir duygusal güvenlik ve ilham duygusu yaşattı.
Bu deneyim hayatım üzerinde muazzam bir etki yarattı. Birkaç yıl sonra kendim hakkında çok daha fazla şey görebildim ve anlayabildim. Sonuç olarak, sadece başıma gelenler hakkında değil, içimde olup bitenler hakkında da konuşabiliyordum.
Zihnim daha da berraklaştıkça, başkalarının deneyimlerine karşı giderek daha fazla merak duyabildiğimi ve onlara daha fazla "duyarlı" olabildiğimi fark ettim. Bu sayede, sözleri ilk başta kırıcı görünse bile, karşımdaki kişinin olası duygularını, ihtiyaçlarını ve isteklerini sözlerinin ardında duyabiliyorum.
Bu beceriler sayesinde, karşılıklı olarak destekleyici ve sevgi dolu ilişkiler kurabilir ve sürdürebilirim. Artık mesele sadece "senin isteğin mi, benimki mi" değil, giderek gerçek bir iş birliği deneyimi haline geliyor.
Uzun yıllar boyunca banyo aynasında şöyle bir not asılıydı: "Eğer kendi ihtiyaçlarıma değer vermezsem, başkaları da vermez."
Bugün, ilişkilerimin kalitesinden genel olarak memnunum. Belirli bir durum veya ilişkide ideal yakınlığı bulmamı sağlayacak şekilde sınırlarımı çizebiliyorum. Bu uzun bir öğrenme süreci, bir durum değil. Ve bunu mükemmel yapamamakla barışıkım – sadece daha iyiye doğru ilerliyorum, çünkü hepimiz sürekli değişiyoruz.
GEÇMİŞİM
Lise yıllarımda işletme eğitimi almaya başladım, sonra da bu alanda lisans derecesi aldım. Hayatımın anlamını ararken, öğretmenlik alanında da bir lisans daha aldım. Ama bu da beni tatmin etmiyordu; hâlâ arayış içindeydim. Macaristan'da iki günlük bir eğitimde Marshall Rosenberg ile tanıştığımda tereddüt ettim. Neyi sevdiğimi tam olarak ifade edemiyordum, ama 70 kişilik bir odada çok fazla duygu olduğunu, çoğumuzun ağladığını ve kucaklaştığını biliyordum. Yine de bir şey beni bu eğitimlere geri dönmeye teşvik ediyordu. İlk birkaç yıl hiçbir şeyi özümseyemedim.
Sonra birdenbire işimden ayrıldım ve insanlara Şiddetsiz İletişim paylaşarak geçimimi sağlayıp sağlayamayacağımı görmek için kendime bir yıl süre vereceğimi söylüyordum. En unutulmaz tepki annemden geldi: "Büyüdükçe daha akıllı olursun diye düşünmüştük, ama aksine daha da aptallaşıyorsun. Sevmediğin için nasıl iyi bir işi bırakabilirsin? Bunu sevdin ve sıkıcı geldi. Yenisi de aynı olacak." Bu olay 25 yıldan fazla önce oldu ve Şİ ne kadar çok çalışırsam o kadar çok keyif aldığımı hissediyorum!
UZMANLIK ALANLARIM
- Bilişim uzmanlarıyla çalışmayı seviyorum. Genellikle mantıklı oluyorlar ve fazla tatlı dilli değiller.
- Değişime kendini adamış insanlarla çalışmayı da çok seviyorum.
- 100 katılımcı için tam gün süren eğitimler veriyorum. Bu eğitimleri herkesin ilgisini çekecek kadar etkileşimli hale getirmeyi öğrendim. Macar dilinde, çocuklar için de paralel eğitimler sunuyoruz.
- Seanslarımın etkinliğini artırmak için çevrimiçi bir sistem üzerinde çalışıyorum.
- Ayrıca Şİ okul programlarının geliştirilmesine de yardımcı oluyorum ve şu ana kadar her sınıfta Şİ temelli "akran arabuluculuğu"nu aktif olarak kullanan bir okulumuz var.
