Bir danışman, eğitmen ve terapist olarak, herkes için bağlantı, duygusal güvenlik ve varoluş özgürlüğüne dayalı bir toplumu (yeniden) yaratmaya tutkuyla bağlıyım. Çocukluğumdan beri, sistemik etkilerin bireyler üzerindeki gücüne karşı hem hayranlık hem de korku duyuyorum. 'Oyunun kuralları' bazen sözlü, bazen de sözsüzdür. Çok sık olarak örtük şiddete yol açarlar.

Bu yüzden ilk olarak grup dinamiklerini (felsefe ve siyaset bilimi, sosyal psikoloji, gazetecilik), kolektif zekayı ve ortak yaratımı (yaratıcı problem çözme, danışmanlık) ve gücün dağılımını kolektif olarak tanımlama yollarını (holokrasi, özgür şirketler) araştırdım. Şİ , dünyaya daha fazla şefkat ve güvenlik getirme çalışmalarımda, çoğu zaman kendi ihtiyaçlarımı inkar etme sürecinde olduğumun farkına varmamı sağladı.

O zamandan beri Şİ 'ebeveynleştirilmiş çocuklar' arasında çok yaygın olan 'zorlayıcı bakım verme sendromundan' çıkmama izin verdi.
MR'ın dediği gibi, "önce ve sadece kendime" bakmayı öğreniyorum.
Otomatik empati yerine, otantik ifadeyi uyguluyorum.
Vermek ile özveride bulunmak arasındaki farkı,
sorumluluk ile aşırı sorumluluk arasındaki farkı,
kendim olmaktan özgür hissetmemi
ve sadece başkalarına değil, kendime de adil olmamı teşvik ediyor...
Bu benim kişisel yolum!

Son dört yıldır Frankofon sertifikasyon programının dönüşümünde yer aldım.

aracılığıyla Şİ , Frankofon dünyasındaki "kaynaklarımızla" (özellikle Anne Bourrit ile) birlikte, kolektif bir örgütün dönüşümü deneyimi benim ana Şİ okulum oldu.

Bugün, şiddetsizlik bilincini yaymaya yardımcı olan projelerle ve sistemik şiddeti sınırlayan örgütlerle devam etmek istiyorum.

Bu projenin ufuk gibi olduğunun farkındayım: ulaşılması imkansız; ilerledikçe uzaklaşıyor! Ama yol boyunca tanıştığım arkadaşlarla ve sık sık ihtiyaç duyduğum destekle bu yolculuğun tadını çıkarıyorum. Bu arkadaş çevresi, insanların ve sistemlerin güvenli ilişkiler yerine travmayı nasıl sürdürdüğüyle yüzleşmeme olanak tanıyor.