Annem bana hamileyken, babam ona Monte Cristo Kontu'nun bir kopyasını okuması için vermişti ve annem bu kitabı doğum yaptığım hastaneye götürmüştü. Kitap İspanyolcaydı, bu yüzden baş kahramanın adı Edmundo Dantes'ti. Annem ve babam bu ismi beğenmişlerdi ve babamın da bu isimde sevdiği bir amcası vardı, bu yüzden bu benim ismim oldu. Annemin ayrıca isimlerin kökeni ve anlamı hakkında küçük bir kitabı vardı ve ben yedi yaşındayken bana Edmundo'nun "Koruyucu" anlamına geldiğini söyledi. Ayrıca, denge ve adaleti temsil eden terazi sembolüyle "Terazi" burcunda olduğumu da açıkladı.
Bu nedenle, adım Edmundo Norte, Carlos Francisco Norte ve Lenora Rubalcava Norte'nin oğluyum. Babamın ailesi, Rarámuri (Tarahumara) halkının yaşadığı kuzey Meksika, Chihuahua'dan geliyor; annem ise Tongva topraklarında (Los Angeles) doğmuş olsa da, ailesi Michoacan ve Jalisco sınırındaki küçük bir kasabadan, Nahuatl ve Purépecha halklarının atalarının yaşadığı yerden geliyordu. Doğu Los Angeles/Tongva topraklarında doğdum ve büyüdüm ve kendimi yerli bir Chicano olarak tanımlıyorum. İsmimle ilgili bu farkındalık tohumu, içsel dengeye ve dışsal adalete derin bir değer verme duygusuna dönüştü. İlk öğretmenlerim olan ebeveynlerimle yaşadığım deneyimlerden de, düşünceli ve ilgili olma niteliklerine dair kalıcı bir farkındalık ve değer gelişti.
Babamla birlikte, yeni far alacak paramız olmadığı için sadece gündüzleri kullanabildiğimiz eski bir 1950'ler Chevrolet'siyle yolculuk yaparken, yol kenarında kaputu açık bir araba gördüğümüzde mutlaka durup yardım edebileceği bir şey olup olmadığını kontrol ederdi. Benzer şekilde, sabahları nefis bir şeyin kokusuyla uyanıp mutfağa koşarak anneme ne tür bir turta yaptığını sorduğumu hatırlıyorum ve o da şöyle derdi: "Hayır, oğlum, bu Bayan ______'ın ailesi için. Hastaydı ve kocası çalışırken çocukları ona bakıyordu, ben de onlar için güzel bir şey yapmak istedim. Şimdi uyandığına göre, gel taşımama yardım et." Evimizde bu değeri günlük olarak yaşamanın bir başka örneği de, özellikle 550 metrekarelik bir dairede, başkalarının dinlenmesine saygı göstermek için, uyurken sessizce hareket etmeyi erken yaşta öğrenmemizdi.
Dolayısıyla, "düşünceli olmak", başka bir insanın deneyimini hayal etmek ve ihtiyaçlarına bilinçli bir şekilde yanıt vermek, geliştirdiğim bir değerdi. Belki de bu yüzden, üniversite öğrencisiyken (ailemizde üniversiteye giden ilk kişiydim) insan gelişimi dersinde empati adı verilen bu şeye olan kapasitemizi öğrendim; içimde taşıdığım bu derin kişisel değerle bir yankı ve bağlantı vardı ve bu da beni, on yıldan fazla bir süre sonra Harvard Üniversitesi İnsan Gelişimi ve Psikoloji bölümünde yüksek lisans da dahil olmak üzere, bu alanı ana çalışma alanım olarak seçmeye yönlendirdi.
90'ların ortalarında, Oakland'da işe giderken yerel Pacifica Radyo istasyonunu dinlerken, Detroit'in iç kesimlerinde öğretmenlik yapmaktan, oradaki öğrenci çatışmalarıyla başa çıkmaktan ve Orta Doğu'da Filistinliler ve Yahudiler arasında arabuluculuk yapmaktan bahseden bir adam duydum. Hikayeleri ve bakış açıları bana gerçekçi ve içgörülü gelse de, dikkatimi gerçekten çeken şey, empati yeteneğimizi geliştirmenin bir yolu olan bir iletişim yöntemini öğretmekten bahsetmesiydi! Radyo programının sonuna kadar bekleyip bu kişinin adını ve iletişim bilgilerini aldığım için toplantıma geç kaldım. Bir hafta içinde, Marshall Rosenbergbirkaç kitabını ve diğer materyallerini sipariş ettim ve kendi başıma çalışmaya başladım, sonunda bunları akşamları verdiğim Eğitim Yüksek Lisans derslerinde de en iyi şekilde kullandım. Hiçbir eğitim almamış olmama rağmen, Şİ temel ilkelerinden bazılarını sınıf deneyimimize dahil etmek ve bu araçları öğrencilerimle olan ilişkimde uygulamak için elimden gelenin en iyisini yapmak, deneyimimizin kalitesini dönüştürdü, birbirimizle olan bağımızın kalitesini derinleştirdi ve öğretmenleri kendi sınıflarında öğrencilerle daha büyük bir bağ kurma yoluna soktu.
Einstein'ın şu sözünün bir uyarlaması var: "Sorunlarımızı, onları yaratan aynı bilinçle asla çözemeyiz." Eğer anlam, neşe ve yaratıcı enerji dolu bir yolda, Yaşamın hizmetinde yürüyeceksek, birbirimize bağımlı doğamızın ve etrafımızdaki herkesle ve her şeyle bir ilişki içinde olduğumuzun gerçeğini geliştirmek temeldir. Bu, hepimizin geri dönmesi gereken yerli dünya görüşüdür ve Şİ sömürgeleştirilmiş zihniyet ve varoluş biçimlerinden, Kızıl Yol'un yoluna, tüm ilişkilerimizle olan kutsal bağımızı anlamaya köprü kurmaya yardımcı olabilecek araçlar sunmaktadır.
olarak Sertifikalı Eğitmenamacım, topluluklara tahakküm kültüründen "dekolonizasyon" süreçlerinde ve tam insanlığımızı geri kazanmalarında hizmet etmek ve aynı zamanda yerli toplulukların varoluş biçimleriyle uyumlu,bilincini ve araçlarını paylaşmanın pedagojik stratejilerini/kültürel olarak uyumlu yollarını Şİ . Benzer şekilde, bol miktarda deneyim ve içgörüye sahip olan ve belki de en önemlisi, ayrılmaz bir şekilde birbirine bağımlı doğamızla uyumlu bir dünya görüşüne ve Yaşamla bağlantı kurma biçimine sahip olan yerli akrabalarımdan/topluluklarımdan öğrenmeye devam etmeyi umuyorum – dünyamızın şimdi her zamankinden daha çok anlaması ve yaşaması gereken şey budur.
