Dün gibi hatırlıyorum. Boşanmanın acısı, iki küçük oğlum üzerindeki etkisi, 40'lı yaşlarımda bekar olmanın ve flört etmenin belirsizliği beni felç etmişti; duygusal bir girdap içindeydim ve içsel yargılarım en üst seviyeye çıkmıştı. İşte o zaman Şiddetsiz İletişim (Şİ) diye bir şey üzerine bir konuşmaya denk geldim. Yıl 2016'ydı
. Bugüne gelelim. Kendimi yeni partnerim, kızı (üvey kızım), oğullarım, anneleri ve annelerinin partneriyle çevrili bir aile etkinliğinde buluyorum; uyum, sevgi, saygı, rahatlık ve mutluluk duygusunun tadını çıkarıyorum. Bu aile oluşumunu büyük ölçüde Şİ; önce bir beceri seti olarak, nihayetinde de tüm yolculuk boyunca bana eşlik eden bir bilinç olarak.
Çocuk ıslah evlerinde genç erkeklerle çalışırken, benim yaşadığım gibi tanıdık bir destek çağrısına tanık oldum: değersizlik hikayesini sıklıkla pekiştiren bir dünyada görülmek ve duyulmak. Bir gün bir genç bana baktı ve sessizce, “Efendim, çoğumuz burada öfke sorunlarımız yüzünden bulunuyoruz” dedi. Onun dürüstlüğü, sadece öfke konusunda değil, insan ifadesinin tüm yelpazesinde sık sık karşılaştığım bir şey. Ve o hapsedilmiş olsa da, gençleri hissettiklerini adlandırmaya ve bu duyguların işaret ettiği ihtiyaçları tahmin etmeye davet ettiğim anlarda bir özgürleşme var.
görevim, Şİ eğitmen meraklı kalmak, şefkat pusulasının insanları kendileriyle ve çevrelerindekilerle netliğe ve bağlantıya nasıl yönlendirebileceğini öğrenmeye devam etmektir. Buna aydınlanma anı diyorum. Hapsedilmenin zorluğunu veya onları oraya götürmüş olabilecek seçimleri ortadan kaldırmaz. Ama bir anahtar sunar: fırtınanın ortasında bile, kişinin kendisiyle ve başkalarıyla konuşmanın onarıcı bir yolu.
Zamanla, hayatımın bu iki parçasının bana aynı şeyi söylediğini fark ettim. Karma bir aile kurmak bana, bir erkeğin hissettikleri ve ihtiyaçları konusunda dürüst olmaya istekli olduğunda ne kadar çok onarımın mümkün olduğunu ve erkeklere bunu öğretmenin ne kadar nadir olduğunu öğretti. Koridorlardaki genç erkekler bana aynı hikayenin diğer ucunu gösteriyordu: Hiç bu dili öğrenmemiş, biri araya girmedikçe hayatlarının geri kalanında bu sessizliği taşıyacak erkeklere dönüşen çocuklar. Ben de o erkeklerden biriydim. Sessizliğin bedelini bizzat biliyordum ve şimdi bunun bir çıkış yolu olduğunu da biliyordum.
Bu yüzden, rol yapmaktan yorulmuş erkekler için özel olarak bir çevrimiçi topluluk oluşturdum; orta yaş, yalnızlık, boşanma, babalık ve birçoğunun, benim gibi, görmezden gelmeyi öğrendiği sessiz kopukluk acısıyla boğuşan erkekler için. Topluluk, erkeklere birçoklarına hiç sunulmamış bir şeyi vermek için var: bu dili öğrenmek, diğer erkekler arasında pratik yapmak ve kırılganlığın gücün zıttı değil, başlangıcı olduğunu keşfetmek için bir yer.
Daha büyük hedefim, kalbin bu teknolojisine aşina olan insanlardan oluşan bir toplum yaratmak; kendi içlerindeki canlılıkla nasıl birlikte olunacağını bilen ve bu nedenle eşlerinde, çocuklarında, arkadaşlarında ve topluluklarında da bununla nasıl birlikte olunacağını bilen insanlar. İnanıyorum ki, erkekler korku ve zırh gibi görünen şeyleri tercüme ederek duygulardan ve ihtiyaçlardan konuşmayı öğrendiklerinde, bu içlerinde hapsolmaz. Dışarıya doğru yayılır. Ebeveynlik biçimlerini, eş olma biçimlerini, liderlik biçimlerini, yas tutma biçimlerini ve iyileşme biçimlerini değiştirir. Benim için daha iyi bir dünya böyle inşa edilir; hepsi birden değil, tek tek insanlar, tek tek dürüst konuşmalarla.
Danışmanım asesörüzerinde durmayı öğrendiğim bir şey; hayatımda işe yarayan şeyleri kutlamak, işe yaramayanlar için yas tutmak ve aradaki her şeye saygı duymak. Bu, hayatımın geri kalanını ailemle, yurtlardaki çocuklarla, toplumdaki erkeklerle ve kendilerine dönmeye istekli herkesle paylaşacağım bir çalışma olacak.
