Eski Sovyetler Birliği'nde büyüdüm ve kendimizi nasıl ifade ettiğimiz ve davrandığımız, emredilenleri yapmadığınız takdirde ölümcül olabiliyordu. Korku içinde tetikte olmaya ve sadece ifade edilmesi "yasal" olan şeylerden bahsetmeye alıştım. Yalan söylemeyi öğrendim, diğerleri de öyle. İnsanlara veya hükümete güvenmemeyi ve hayatta kalmak için itaat etmeyi öğrendim. Elbette bu, çocukluğumun tam bir resmi değildi. Aynı zamanda, ailemle kırsalda yaşıyordum, kız kardeşlerimle çok zaman geçiriyordum, doğayı keşfediyordum ve ağaç evler inşa ederek kendimizi zorluyorduk. Ve kimse bunu dile getirmese de seviliyordum.
Ağustos 1991'de Estonya bağımsızlığını yeniden kazandı ve birdenbire her şey değişti. Sınırlar açıldı, insanlar ekonomiyi geliştirmeye başladı ve bir tür zenginleşme yarışı başladı. Ana odak noktası zenginliği artırmak, sürdürülebilirliği sağlamak ve bağımsızlığın güvenliğini güvence altına almaktı. Ben de öyleydim. Akıntıya kapıldım. İletişim konusunda iyi olduğumu düşünüyordum ve uzun süre iletişim kurma şeklimin bağlantılarıma pek fayda sağlamadığını fark etmedim. "Çakal dili" konuşmayı öğrenmiştim ve bunu kullanmakta oldukça iyiydim.
2018'de Japonya'da seyahat ederken Şiddetsiz İletişim ilk kez duydum ve o zamanlar pek dikkat etmedim. Yarım yıl sonra, yakın çevremdeki insanlarla birçok çatışma yaşadım ve Şİ yardımcı olup olamayacağını görmek için araştırmaya karar verdim. Önce mümkün olduğunca çok video dinledim, ardından Marshall'ın " Hayatın Dili". İlk başta okuması kolay değildi, ama bana bazı fikirler verdi ve modeli bazı çatışmalara geri dönerek test ettim. Ve birden anladım! Her şey ihtiyaçlarla ilgili! Büyürken kimse bana ihtiyaçlarımın ne olduğunu sormamıştı, bu yüzden herhangi bir ihtiyacım olduğunu bile fark etmemiştim.
2019'da ilk Uluslararası Yoğun Şii Eğitimime hakkında daha fazla şey öğrenmek Şİve onu hayatıma tamamen entegre etmek istedim. Adım adım, sevdiklerimle olan bağlarım değişmeye başladı; bazen onları empatiyle dinleyebiliyordum ve kendimi nasıl ifade ettiğim konusunda daha bilinçliydim. En büyük aydınlanma, neyden sorumlu olabileceğimi ve neyden sorumlu olamayacağımı anlamak oldu. Başkalarını ve kendimi suçlamayı bıraktım ve bu hayatıma daha fazla netlik ve huzur getirdi.
Şİ 2020'de önce yakınlarımla, iş yerinde ve arkadaşlarımla paylaşmaya başladım. Şİ paylaşmaktan hoşlandığımı ve insanların gerçekten etkilendiğini ve benden Şİ öğretmemi istediklerini fark ettim. Geçmişte dans öğretmeniydim, bu yüzden öğretmek "benim işimdi"
Ocak 2022'de Sertifikalı Eğitmen Adayı olduğumda, şartlar beni biraz bunaltmıştı. Estonya'da Sertifikalı Eğitmen veya asesör yoktu, bu yüzden "Bundan sonra ne olacak?" diye sordum. Uluslararası toplulukla bağlantı kurdum, Almanya'da asesör aradım, Avrupa'da eğitimler buldum ve diğer şeylerin yanı sıra adayların çevrimiçi gruplarıyla bağlantı kurdum. Başlangıçta nasıl olacağını görmesem de, başarılabilir bir şeydi. Şİ dünya çapındaki topluluğuna çok minnettarım!
2024 yılının sonuna doğru Sertifikalı Eğitmen oldum. Çocukluğumun ve eğitimimin yetişkinlik hayatımın kalitesini ne kadar etkilediğini anladığım için, eğitim, anaokulları ve okullarda Şİ paylaşmaya güçlü bir davet hissettim. Şimdi, anaokulları, okul öğretmenleri ve veliler de dahil olmak üzere ilköğretim, Şİ çalışma alanlarımdan biridir. Ayrıca, BT sektöründe en alt kademeden en üst kademeye kadar 23 yıllık deneyimim sayesinde iş dünyasında da eğitimler veriyor ve bilgi paylaşımında bulunuyorum. 2020 yılında Onarıcı Adalet çatışma arabuluculuğu eğitimi aldım ve o zamandan beri Sosyal İşler Bakanlığı bünyesinde gönüllü çatışma arabulucusu olarak görev yapıyorum.
