Yaban hayatı habitatları giderek parçalandıkça, yaban hayatıyla aynı coğrafyayı paylaşmak zor ve karmaşık hale geliyor. Farklı çıkarları olan paydaşlar, insan-yaban hayatı etkileşimlerini yönetmek için işbirliği yapmakta zorlandıkları için yeni yaklaşımlara ihtiyaç duyulmaktadır.

Burada, Namibya'nın Zambezi bölgesindeki ortak koruma alanlarında çiftçilerle birlikte uyguladığımız yeni bir katılımcı öğrenme programını ele alıyoruz. 9 haftalık program, insan-vahşi yaşam çatışmasının neden bir sorun olmaya devam ettiğini anlamayı amaçlıyordu. Program tasarımında üç kuramsal çerçeveyi birleştirdik: sistem düşüncesi, şiddetsiz i̇letişim ve öğrenmeye dayalı yaklaşımlar. Her oturumun temel sonuçlarını özetliyor ve genel program üzerine değerlendirmelerde bulunuyoruz.

Üç çerçevelemenin sinerjik bir etkisini tespit ettik ve entegre programımızın, insan-yaban hayatı yönetişim sistemini anlamak, müdahaleleri belirlemek, toplulukları güçlendirmek ve insan refahını ve insan-yaban hayatı etkileşimlerini iyileştirmek için işbirliği kapasitesi oluşturmak açısından faydalı bir işbirlikçi öğrenme aracı olduğu sonucuna vardık. 

Deneyimlerimizden yola çıkarak, programın başka yerlerdeki benzer veya diğer çevresel sorunlara nasıl uyarlanabileceğine dair önerilerde bulunuyoruz.