İlişkilerde barışa giden potansiyel bir yol, karşılıklı şefkat ve empatiyi, ayrıca açıklık ve esnekliği vurgulayan evrensel, ihtiyaç temelli bir felsefe ve uygulama olan şiddetsiz i̇letişim ( Şİ ). Yeni bir fikir ise Şİ sadece eğitim, öğretim veya kurgusal olmayan materyaller aracılığıyla değil, aynı zamanda barış edebiyatı aracılığıyla da iletilebileceğidir. Özellikle anlatı kurgusu, okuyuculara çeşitli faydalar sunmaktadır. Bu nedenle, anlatı eleştirisi yöntemini kullanarak, bu makale Kashmira Sheth'in Mavi Yasemin (2004) adlı eserini incelemektedir.

Romanın betimleyici bir özetini ve yazar hakkında kısa bir biyografik bilgiyi sunduktan sonra, anlatıcının bilincini ve pratiğini (düşüncelerini, eylemlerini ve konuşmasını) ve Şeth'in seçimlerini ve edebi araçları kullanımını, Şİ temel unsurlarını ve trajik ihtiyaç ifadelerine verilen yanıtları gösteren olaylar bağlamında analiz eder. Bu şekilde, makale Şİ (değerinin) farkındalığını artırır ve yazarın barışçıl çatışma dönüşümüne nasıl katkıda bulunduğunu gösterirken aynı zamanda edebiyatın özel rolünü vurgular.