Şiddetsiz İletişim Programının Uygulanmasının Öğrenciler Arasındaki Çatışmaların Nedenleri ve Sıklığı Üzerindeki Etkileri
Bu çalışmanın amacı, şiddetsiz i̇letişim üzerine kurulu bir programın uygulanmasının etkilerini ve küçük okul çağındaki çocuklarda çatışma davranışlarının nedenleri ve sıklığının etkisini araştırmaktır. 180 ilkokul dördüncü sınıf öğrencisinin katılımıyla yarı deneysel bir araştırma yürütülmüştür. Sınıflar, rastgele atama yöntemi kullanılarak kontrol ve deney grubu olarak ikiye ayrılmıştır. Gruplar, ön test aşamasında gösterildiği gibi cinsiyet, yaş ve çatışma sıklığı açısından eşleştirilmiştir. Araştırma modeli, grup içi ve gruplar arası desenin birleştirildiği yarı deneysel bir çalışmadır.
Yarı deneysel nitelikteki bu araştırma kapsamında, şiddetsiz i̇letişim ile ilgili konuları doğrudan ele alan 15 atölye çalışmasından oluşan özel bir senaryo ve şiddetsiz i̇letişim genel modalitelerini değerlendirmek üzere tasarlanmış bir anket formu geliştirilmiştir. Anket, farklı yanıt formatlarına sahip 14 sorudan oluşmakta olup, iç tutarlılık güvenirliği (Cronbach alfa) tatmin edici düzeydedir (α=0,76).
Verilerin analizinde betimsel istatistik yöntemlerinin yanı sıra parametrik olmayan çıkarımsal istatistik yöntemleri de kullanılmıştır. Gruplar arası farklılıkları incelemek amacıyla iki adet Mann-Whitney U testi (bağımsız örneklem t-testi için parametrik olmayan ikame) ve iki adet Wilcoxon işaretli sıralar testi (bağımlı örneklem t-testi için parametrik olmayan ikame) yapılmış, ardından dört adet χ2 testi uygulanmıştır. Son test sonuçları şiddetsiz i̇letişim içeriklerinin uygulanmasının olumlu etkilerine işaret etmekte olup, deney grubundaki katılımcılar (ortalama sıra=99.12) kontrol grubundaki katılımcılardan (ortalama sıra=81.88) daha düşük puanlar elde etmiş olup, deney grubundaki öğrencilerin çatışma davranışına yönelik eğilimlerinin azaldığını göstermektedir.
Dört yarı deneysel durumun tamamında çatışma nedenlerinin sıklığına ilişkin sonuçlar, en sık görülen çatışma nedenleri olarak şunları vurgulamaktadır: hakaret ve aşağılayıcı isim takma (dört yarı deneysel durumun tamamında %22,44 ila %44,44), kişinin ailesi hakkında uygunsuz şeyler söyleme (deney grubu - ilk değerlendirme ve kontrol grubundaki her iki değerlendirme; %26,11 ila %30,00) ve diğer çocukları katılımcıyla sosyalleşmemeye ikna etme (deney grubu - son değerlendirme; %24,44).
Frekansın değerlendirildiği son test, Şİ programının deney grubu öğrencileri üzerinde kontrol grubu öğrencilerine göre olumlu etkilerini doğrulamıştır.