Merhamet literatüründen elde edilen ampirik kanıtlar, merhametle ilgili niteliklerin öğretilmesindeki doğasında var olan zorluğu ortaya koymakta ve son zamanlarda merhametli bakımla ilişkili iletişim becerilerini geliştirmeye odaklanan müdahalelerin teşvik edilmesine yönelik bir kaymayı göstermektedir. Merhametli iletişimin güçlü bir ampirik ve teorik anlayışının yokluğu göz önüne alındığında, bu kapsamlı inceleme, mevcut literatüre dayanarak merhametli iletişime ilişkin tanımları ve teorik yaklaşımları belirlemeyi ve bütünleştirmeyi amaçlamaktadır. Dört veritabanında (Scopus, Web of Science, PubMed ve APA PsycNet) yapılan ilk aramada belirlenen toplam 5.813 kayıt, manuel arama yoluyla elde edilen 49 kayıtla birlikte, PRISMA-ScR kılavuzlarına göre taranmıştır. Uygunluk kriterlerini karşılayan toplam 57 makale, anlatısal sentez için (tematik ve içerik analizini de içeren) son haline getirilmiştir. Bu inceleme, sözlü ve sözsüz şefkatle ilgili ampirik kanıtlardaki çelişkiler ve sorunlara yapıcı bir eleştiri sunmakta ve şefkatli iletişimi (1) bilişsel yönler, (2) duygusal yönler, (3) davranışsal/durumsal yönler, (4) ilişkisel yönler, (5) öz şefkat, (6) karşılıklılık, (7) bireye özgü erdemli özellikler veya değerler ışığında tanımlayarak kavramın acının hafifletilmesi üzerindeki etkisinin ötesinde var olduğunu göstermektedir.

Şefkatli iletişimin bütünleyici bir tanımına ve şefkatli iletişimin bileşenlerini öncülleri ve sonuçlarıyla ilişkilendiren teorik bir çerçeveye duyulan ihtiyaç vurgulanmaktadır. Bu inceleme, şefkatli iletişim üzerine teori, eğitim ve müdahaleler konusunda gelecekteki araştırmalar için geçerli ve güvenilir bir rehber kaynağıdır. İncelemenin bulguları, hem çağdaş hem de geleneksel iletişim teorisi ışığında yorumlanabilir ve toplumun farklı alanları (örneğin, aile, iş yeri ilişkileri, iş dünyası ve sağlık hizmetleri) için pratik sonuçlar doğurabilir.