Bu vaka çalışmasında, 'empatik ötekiyle sandalye çalışması' olarak adlandırılan sandalye çalışması tekniğinin bir modifikasyonuna örnek veriyor ve katılımcının duygusal değişim sürecini inceliyoruz. Empatik ötekiyle doğrudan konuşmanın, katılımcının görevle olan duygusal etkileşimini desteklediğini ve önceki araştırmalarda belirtilen başarılı boş sandalye çalışmasının dört gerekli bileşeni aracılığıyla duygusal işlemesini yönlendirdiğini buluyoruz: birincil uyarlanabilir duygunun deneyimsel erişimi ve yoğun ifadesi, engellenmiş ihtiyacın ifadesi ve benlik ve ötekinin temsilinde bir değişim. Öz belirleme teorisinden yola çıkarak, eğitmen kişi merkezli iletişimini temel bir ihtiyaç destekleyici terapötik eylem olarak kavramsallaştırıyoruz. Sandalye çalışması süreci boyunca, eğitmen sağladığı 'empatik ötekinin' ihtiyaç destekleyici konumlandırması, katılımcıyı sürekli olarak tamamlanmamış işlerin duygusal işlenmesine dahil eder: duygusal keşfini derinleştirir ve genişletir, engellenmiş ihtiyacı ifade etmesine ve nihayetinde benlik ve ötekinin temsilini değiştirmesine yol açar.

Bulguları, öz belirleme teorisi çerçevesinde ve duygusal değişim ve terapötik uygulama üzerine yapılan araştırmalarla ilişkili olarak tartışıyoruz. Önceki araştırmalar, birçok danışanın sandalye çalışmasına katılmakta zorluk çektiğini ortaya koymuştur. Öz belirleme teorisinden yararlanarak, ihtiyaç odaklı destekleyici iletişimi tanıtarak, değiştirilmiş tekniğin sandalye çalışmasına katılımı ve duygusal değişimi kolaylaştırmak için olası bir müdahale olduğunu öne sürüyoruz.